Nieuwe relatie en plotseling zwanger

Ik ben een meid van 19 en een half jaar geleden ben ik zwanger geraakt van mijn vriend. Ik heb mijn vriend in juli 2015 ontmoet, vlak voordat ik op vakantie ging met vriendinnen. Ik wist dat ik op vakantie ongesteld moest worden, maar ik werd het maar niet. Ik probeerde het van me af te zetten, maar iets in mij wist dat ik zwanger was. Ik had 1 keer seks gehad met mijn vriend, dus ik dacht dat de kans dat ik zwanger zou zijn wel heel klein was. Ik wilde hem daarom niet ongerust maken.

Meteen toen ik terug was van vakantie heb ik mijn vriend verteld dat ik nog niet ongesteld was geworden en ik zo snel mogelijk een test wilde doen. Mijn vriend was er niet bij toen ik de test ging doen, mijn beste vriendin wel. Op het moment dat ik de 2 streepjes op de test zag verschijnen, stond alles voor mijn gevoel even stil. Mijn beste vriendin wist ook niet wat ze moest zeggen. Ik heb mijn vriend meteen opgebeld. Ik vond het zo erg om te vertellen! Ik had het zo veel liever niet via de telefoon gezegd. Hij schrok heel erg, ik hoorde de bezorgdheid in zijn stem. Ik wist dat hij net zo erg geschrokken was als ik. Hij vroeg: "Weet je zeker dat het van mij is?" (Omdat ik net op vakantie geweest was.) Die kwam hard aan. Het kon niemand anders zijn. Ik weet dat hij het niet zo bedoelde, maar op dat moment raakte het mij heel erg.

Toen ik mijn vriendin vertelde dat ik abortus wou doen, zei ze meteen: "Echt? Dat is wel moord hé?!" Vervolgens raakte ik helemaal in paniek. Ik belde mijn moeder op. We kregen ruzie aan de telefoon, ze wou dat ik meteen een afspraak maakte met de dokter voor een abortus. Ik schreeuwde naar haar dat ik zelf die beslissing wou nemen. De volgende dag ging ik naar mijn vriend toe en hebben we er over gepraat. Ik was er eigenlijk al zeker van dat ik abortus wou doen, omdat het beter voor ons was en voor het kindje. Wij studeren allebei in het eerste jaar en wonen nog thuis, beide met gescheiden ouders.

Ik had een afspraak gemaakt bij de dokter en vervolgens een afspraak bij de abortuskliniek. Mijn vriend is echt geweldig. Hij is er al die tijd voor mij geweest. Hij was er ook bij toen ik de abortus had (op 07-09-15) , wat gelukkig snel voorbij was. Ik was zo bang voor de abortus, en tegelijkertijd ook zo blij dat hij er was. Na de behandeling had ik wel erg last van buikpijn en misselijkheid, maar ja, dat is normaal.

Voordat ik behandeld werd, kreeg ik een echo om te kijken of ik wel echt zwanger was. Dat vond ik heftig, ik zag iets kleins zitten. Dan is het pas echt werkelijkheid. Alsof je nog even moet twijfelen, terwijl de keus al zwaar genoeg was. Na de abortus heb ik veel last gehad van de hormonen en vermoeidheid, ik heb zo vaak gehuild om de kleinste dingetjes. Ik was erg onstabiel, ik had mijn emoties niet meer onder controle. Ik heb het zelfs uitgemaakt met mijn vriend, omdat ik dacht dat hij te goed voor mij was en ik hem niet gelukkig kon maken.

Alles voelde zo dubbel. Ik wou helemaal niet bij hem weg, hij was de enigste bij wie ik vrolijk was. Er speelden veel meer tussen ons in die tijd, het vertrouwen was er niet 100% en dat kwam voornamelijk door mij. Ik wist ook niet meer hoe ik het goed moest doen, als ik hem maar niet kwijtraakte. Hierdoor was ik weer niet altijd eerlijk over wat er in het voorgaande gebeurd is. Nu zijn we 5 maanden verder en gaat het helemaal super tussen ons. We hebben geen spijt gehad van de abortus. Als we het hadden gehouden waren we er ook uitgekomen samen, dat weet ik zeker. Maar het is gewoon beter om nog een paar jaartjes te wachten. Onze relatie is er nu top, ik weet dat ik altijd op hem kan rekenen en er over kan praten. En hij ook op mij.