Net een nieuwe relatie

Ik ben al bijna 6 jaar samen met mijn man en heb daar al 2 zoontjes mee van 3 en 1 jaar oud. Ik ben afgelopen november plotseling mijn vader verloren aan een ongeval. Dit heeft bij mij heel erg ingehakt en ook in mijn relatie. Het ging steeds meer bergafwaarts tot wij alle twee tot het punt kwamen niet verder te kunnen. Ik at echter nog wel met hem in een huis, omdat ik nergens terecht kon en ook niet in een blijf van me lijf huis enz ...

Al vrij snel kwam ik een andere jongen tegen waar het heel erg mee klikte en wij kregen ook vrij snel een relatie. Alles was leuk en het goed heel goed. Wij zouden zelfs al gaan samenwonen. Eind februari voelde ik me niet lekker en voelde ik dat ik zwanger was, maar de testen bleven negatief. Tot ik met 7 weken bij de dokter terecht kwam en ik idd toch zwanger bleek te zijn. Ik was aan de ene kant supper blij, omdat tsja het is je kind en aan de andere kant dacht ik wat nu?

Ik ga pas iets langer dan een maand met hem en hoe ga ik hem dat vertellen? Met lood in mijn schoenen het hem toch gezegd en die lieve jongen was ineens verdwenen. Hij moest er niks van hebben en ik moest het weg laten halen. Hij had ergens anders ook al een kind die hij niet mocht zien en hij wou dat niet nog een keer. Na veel wikken en wegen had ik zoiets van 'ik houd het en dan, maar zonder jou!'

Toen moest ik het mijn moeder en de vader van mijn zoontjes nog vertelen... Helaas hadden die hun mening ook al klaar. Het is beter als je het weg laat halen, je gaat het niet aankunnen financieel, emotioneel. Ik wist dat het ook zo was, maar na regen komt zonneschijn dacht ik! Een paar dagen later was het over met de vader van het kindje in mijn buik. Ik hoorde hem alleen nog maar om zeggen dat ik het weg moest laten halen. Ik was van slag.

Gelukkig was de vader van mijn zoontjes er voor mij en heeft mij goed op gevangen. Na een paar goede gesprekken besloot hij dat hij met mij verder wou en ons gezin, maar dan moest ik het wel weg laten halen. Ik had geen keuze zo voelde het. Of ik laat het weghalen en ga verder met het gezin wat ik heb of ik houd het en sta met mijn kids op straat.

Uiteidelijk belande in in het CASA Rotterdam om het weg te laten halen. Mijn moeder ging mee. Ze maakte eerst een echo en zag al aan haar hoofd dat er wat was. Ze zei als het een tweeling was maakt dat wat uit met je beslissing? Mijn hoofd dwaalde af, mijn moeder gelijk 'oh dan red je het al helemaal niet met 4 kinderen!' Half met mijn gedachte ergens anders heb ik het direct weg laten halen!  Nu paar maanden later heb ik er nog spijt van.

Ik had volgende maand moeten bevallen van mijn 2 kindjes en dat valt me erg zwaar, al weet ik dat het wel het beste is geweest. Ik ben ondertussen getrouwd met de vader van mijn zoontjes en het gaat erg goed tussen ons. Maar toch blijf dit dag in dag uit door mijn hoofd dwalen. Ik praat hier met niemand over, omdat iedereen het wel prima vind dat ik dit heb gedaan. Ik zou dit ook nooit meer doen en wou dat ik het ook nooit gedaan had, maarja daar ben ik telaat mee. En voor de mensen die twijfelen, doe het niet.

Eens gedaan kan je niet meer terug. Is je situatie er niet naar of iets in die richting dat komt altijd wel goed!

Jennefer