Neem iemand in vertrouwen

8 jaar geleden - aan het einde van mijn studententijd, ik was 25 - heb ik een abortus gehad. Ik wilde geen kindje van deze jongen, met wie ik geen relatie had. Nooit heb ik aan iemand verteld dat ik zwanger was. Niet aan mijn vriendinnen, niet aan mijn familie. Ik heb een gesprek gehad in de kliniek. Gezien op de echo dat ik zwanger was en dat ik (ik geloof) 8 weken was. Ik ben een week later alleen naar de kliniek gegaan, heel koel, alsof ik een vaccinatie ging halen.

De dag erna ging ik een trip maken naar New York. Ik ging door door door. Om mij heen in de kliniek waren veel meiden en vrouwen die heel verdrietig waren. Dat vond ik toen heftig. Nu realiseer ik mij dat ik zelf ook verdrietig was. Het was een heftige ingreep, bijna alsof ik voor het oog van God (in wie ik niet geloof) iets heel zondigs deed. Tegelijk ook met het gevoel dat ik gestraft zou worden. Dat ik bijvoorbeeld daarna nooit meer kinderen zou kunnen krijgen. Bizar hoe dat soort gedachten opkwamen.

Ik was ten tijde van de abortus net aan het daten met een nieuwe vriend. Hij is inmiddels ook de vader van onze twee kinderen en wij zijn heel gelukkig, nog steeds. Hem heb ik het verhaal over de abortus nooit verteld en dat voelt nog steeds als een groot geheim. Het is een gevoel van schaamte. Dat ik niet beter voor mezelf heb gezorgd. De nadagen van een wilde(re) periode.

Nog steeds, zoveel jaar later, denk ik wel eens: hij of zij zou nu 7,5 jaar oud zijn geweest. Hoe zou het zijn, drie kinderen? Die gedachten maken me af en toe nog steeds verdrietig. Wat ik anderen wil meegeven is: denk er goed over na. Praat erover. Neem iemand in vertrouwen. En ik wens anderen toe dat zij er geen geheim van hoeven maken. Zich niet hoeven schamen.