Moeite met verwerken

Ik ben een meisje van 17. Laten we beginnen met afgelopen zomervakantie. Ik ben al 3 jaar samen met mijn geweldige en liefdevolle vriend. Alles ging gewoon goed. Ik ging na school en deed de normale dingen van een meisje van 16. Mijn vriend en ik hebben/hadden een goede seks, al zeg ik het zelf. Ik zat die tijd aan de pil, alleen werkte die niet optimaal bij mij.

De dokter vertelde mij dat ik alsnog beschermd was dus ik vreesde niks. We gebruikte geen condoom, omdat we dat niet fijn vonden. Alles ging goed totdat ik steeds meer buikpijn kreeg na het vrijen. Ik voelde me eigenlijk niet fijn en ging naar de dokter. Hij vertelde mij dat ik een zwangersschapstest ging doen via het bloed. Zo gezegd zo gedaan, ik moest een week wachten op de uitslag. Die dag vergeet ik mooit meer!!

Ik zat al te huilen voordat ik het nieuws hoorde en inderdaad ik bleek al 2 maanden zwanger te zijn. Natuurlijk moest ik het gaan vertellen tegen mijn ouders. Vanaf toen ging alles mis,
Mijn ouders waren er totaal niet blij mee en waren teleurgesteld. Mijn vriend en ik waren er over uit dat we ons kindje graag wouden laten komen. Er gingen 2 weken overheen met gesprekken en veel ruzies. Het kwam er op neer dat als ik ons kindje zou houden dat ik dan thuis niet meer welkom was. Dat knaagde ook een beetje aan me. Eigenlijk is onze keuze van abortus een inpuls geweest als we terug kijken.

Na veel gesprekken met mijn vriend hebben we wel samen het besluit genomen van abortus. Vanaf toen ging het heel snel. We hadden de afspraak gemaakt en een paar dagen erna kon ik al komen. Voordat we het ons bezielde zaten we al in de abortuskliniek. Ik ging door een hel.

Ik vond het heel fijn dat mijn vriend op dat moment bij mij was. Ik zal natuurlijk nooit precies weten wat hij doormaakte, maar het zal niet fijn zijn geweest. Na de abortus had ik niet veel pijn gelukkig, ik moet zeggen dat ik de eerste weken niet aan de abortus dacht. Ik vond het moeilijk en voelde me schuldig. Nu een paar maanden verder krijg ik er steeds meer moeite mee & ben erg emotioneel. Eerlijk gezegd zou ik niet weten wat ik zou moeten doen, Gesprekken met gespecialiseerde mensen heb ik ook gevoerd en ik weet het niet zo goed.

Danjana.