Moeilijke keuze, maar toch goed

Ik was er zo van overtuigd dat ik niet zwanger zou zijn, dat ik mijn test op werk deed. Ik was zo zwanger dat de gebruikelijk minuut wachten niet nodig was. Had ik die minuut nog maar gehad, dat had nog een minuut zonder zorgen geweest. Mijn hoofd werd leeg en terwijl ik mijn handen waste keek ik in de spiegel. Ik keek naar mij, maar dan zwanger. Naar mij, maar dan met een kindje in mijn buik. En zo begon de achtbaan van emoties, twijfels en keuzes.

Ik vertelde het mijn moeder direct toen ik thuis kwam. Ze reageerde lief en begripvol en gaf direct aan achter elke keuze te staan. Ik belde de vader en vroeg of hij zat, het mocht niet baten want hij schrok er zo van dat hij geen woord kon uitbrengen. Ook hij gaf aan mij in elke beslissing te steunen. En zo begon ik met denken, huilen en schrijven. Blijkbaar ben ik erg praktisch ingesteld want ik zocht van alles op over het krijgen van een kindje. Hoe veel geld zou ik krijgen? Wat zou het per maand kosten qua voeding, kleding, opvang. Hoe zou ik het combineren met de studie die over een kleine twee weken zou beginnen.
Elke keer als ik dingen zocht die te maken hadden met het kindje houden werd ik rustig, als ik na dacht over weg halen raakte ik compleet overstuur. Ik kon niet eens meer naar mijn naakte lichaam in de spiegel kijken omdat ik alleen nog maar kon zien en denken dat er een kindje in mijn buik zat, mijn kindje.

Na een afspraak bij de dokter kreeg ik in het ziekenhuis een inwendige echo. Ik had vooraf besloten alleen te kijken als het goed voelde, ik wilde mijn keuze niet af laten hangen van de gevorderdheid van de zwangerschap. Dat zou namelijk niets veranderen aan de situatie waarin het kindje zou opgroeien. Ik keek wel en er was nog niets te zien. In de auto op de terug weg besloot ik het kindje weg te laten halen en ik belde gelijk met casa. Nu lijkt de keuze makkelijk gemaakt te zijn, maar dat was het alles behalve. Ik was elke dag, de hele dag een wrak. Ik kon alleen nog maar denken aan het kindje en huilen. Ik kon in Den Haag terecht, 2 dagen voor de eerste dag van mijn nieuwe studie.

Mijn beste vriendin zou mee gaan, samen met mijn moeder. Ze liet me zitten, kwam niet op dagen. Samen met mijn moeder reed ik naar Den Haag, en zelfs toen twijfelde ik nog. Tijdens het gesprek dat je voor de abortus heb bleek dat ik geen roesje kon krijgen door mijn allergie├źn. Ik raakte hier ontzettend overstuur van omdat ik bang was van de pijn. Maar ook omdat ik er helemaal niet bewust bij wilde zijn, ik wilde even slapen en dat het dan gebeurd was. Ik kreeg twee zware pijnstillers maar geloofde niet dat dit zou werken. De ingreep deed ontzettend veel pijn maar was gelukkig zo voorbij. Er stonden hele lieve mensen om mij heen die er alles aan deden om mij rustig te houden. Er werd nog gevraagd of ik het zeker wist, omdat ik zo overstuur was. Ja was mijn antwoord, maar mijn hoofd twijfelde nog steeds.

Ik heb maanden lang spijt gehad, nagedacht over hoe het zou zijn. Hoe mijn kindje er uit zou zien en wat zijn karakter zou zijn. Ik heb gehuild, gepraat en dat maal 100. Ik ging obsessief naar programma's kijken over abortus en zwangerschappen en stopte soms mijn kruik onder mijn shirt om te zien hoe het eruit had gezien. ondertussen wist heel mijn dorp het en kwamen mensen gewoon naar mij toe om het te vragen. Ze zeiden dan, als ik loog, 'nee ik vond het al niks voor jou'. Wat is dat nou voor iets vroeg ik me telkens weer af. Nu gaat het goed met me, al is om 1 of andere reden mijn kinderwens totaal verdwenen.

Ik weet dat ik de goede keuze heb gemaakt. Ik woonde bij mijn moeder, had geen vaste  vriend en was net gaan studeren. Nu is het goed.

Kelly.