Moeilijk

Ik was 18 toen ik mijn vriend vertelde dat ik zwanger was. Ik had nog geen test gedaan. Ik voelde het gewoon. Mijn vriend had toch maar een test gehaald voor de zekerheid en ja hoor, ik had gelijk. De dagen erna heb ik erg veel na lopen denken. Ik had een erg kleine HAT woning, mijn vriend woonde nog thuis en we zaten beide nog op school. Was het dan wel slim?

Mijn vriend zei vanaf het begin al gelijk nee, en ik was het er (dacht ik) ook echt mee eens. Ik kon het er niet met mijn vriend over hebben, omdat hij niet verder kwam als het antwoord nee en dat hij het echt niet wou. Ik stond er niet helemaal alleen voor. Ik heb het er met goede vrienden en mijn moeder over gehad. De meningen waren erg verdeeld en ondertussen waren we alweer een kleine maand verder.

Ik was erg aan het twijfelen en we hebben daarom een afspraak gemaakt bij een abortuskliniek, omdat ik echt hulp nodig had met het maken van een keuze (ik kwam ondertussen in een depressie). Eenmaal daar aangekomen bleek dat ik al 16 weken ver was en het dus in feite echt al een baby was. Op dat moment zat ik nog erger in de knoop met mezelf, ik was blij maar ook verdrietig te gelijk.

Ik wou het houden. De mevrouw die mij daar hielp was er zeker van dat het een meisje werd, waar ik dolgelukkig van werd. Maar toch omdat mijn vriend het niet wou en ik daardoor toch een klein beetje bleef twijfelen zei de mevrouw dat we contact op moesten nemen met het Fiom, en daarna maar terug moesten bellen of we de abortus door wouden zetten.

Na veel emotionele dagen heb ik mij toch 'om' laten praten door mijn vriend, mede omdat ze voor hem niet welkom was en ze dus (ook al zei hij van niet) hoogstwaarschijnlijk zonder vader zou opgroeien. Ik heb ook nooit een vader gehad, hij is overleden toen ik erg jong was. Zonder vader opgroeien is iets waarvan ik erg last heb gehad, dat wou ik niet voor mijn kind.

Ik was inmiddels al 18 weken toen ze bij me werd weg gehaald en we zijn een jaar verder. Ik heb er nog iedere dag spijt van!! Ik ben nog steeds samen met mijn vriend, en nog steeds praat hij er niet over. Ik ben zo boos op mezelf EN mijn vriend. Ik had haar erg graag willen ontmoeten, ook al had ik alles alleen moeten doen.