Mislukte zuigcurettage

Ik weet niet goed waar mijn verhaal te beginnen. Mijn mislukte zuigcurettage... Enkele weken geleden werd ik ziek. Ik had een flinke griep! In deze week had mijn menstruatie moeten komen, maar deze bleef uit. Ik dacht dat het door de griep kwam. Mijn menstruatie is altijd onregelmatig, dus ik maakte mij geen zorgen. Mijn man maakte zich wel zorgen.

Na het weekend heb ik toch maar maar een test gedaan, en de zorgen van mijn man waren terecht. Ik was hartstikke zwanger! Vanaf dat moment ben ik een roes gaan leven en heb ik mij laten leven. Ik wist totaal niet hoe ik mij moest voelen. Blij, verdrietig, bang? Mijn man heeft vrijwel meteen aangegeven dat hij het niet zag zitten, weer een baby. We hebben al 2 wat oudere kinderen, en we hebben het goed samen. Wat als er iets mankeert aan dit kindje? Kunnen we dat onze kinderen aandoen? Ons hele leven op zijn kop zetten, is dat goed voor ons en onze kinderen? 

Ik had angst om mijn man kwijt te raken uiteindelijk. Op basis daarvan heb ik de beslissing genomen het te laten beëindigen. Ik zeg "ik", omdat mijn man de keus bij mij liet. Hij wilde het niet, maar als ik het graag wilde moest ik het houden! 

Ook al wilde ik in mijn hart geen abortus, verstandelijk wist ik dat dit het beste was. Ik heb een gesprek bij de kliniek gehad, waar ik weer helemaal van overstuur raakte. Vol twijfels ben ik naar huis gegaan. Ik hoopte stiekem dat mijn man zich zou bedenken maar hij was zeker van zijn zaak. Ik heb getwijfeld tot het laatste moment. Ik heb mijn man voor de deur van de kliniek nog gevraagd of hij het zeker wist. Als hij ook maar enige twijfel had laten merken, was ik in de auto gestapt en waren we naar huis gegaan!

Ik was heel erg bang voor de zuigcurettage, dus besloten voor een slaapmiddel te kiezen. Ook had ik de abortuspil overwogen, maar ik ben nogal een controll freak, dus dit raadde ze me af. Ah fijn, dag van de behandeling was ook in een roes. Ik had op dat moment vrijwel geen pijn en voelde me iets wat opgelucht; het was achter de rug. Voor de behandeling heb ik gevraagd of ik mocht zien wat ze uit mijn buik hadden gehaald, om het af te kunnen sluiten in verband met het slaapmiddel. Dit heb ik te zien gekregen. Het was een doorzichtige prop.

De volgende dag lande het bij mij pas. Wat was er gebeurd de afgelopen weken? Wat heb ik gedaan? Schuldgevoel. Ook begon ik mij te beseffen dat ze in de kliniek geen vruchtje hebben laten zien achteraf, dit zat me erg dwars. Daarover heb ik een mail gestuurd waarop ik terug gebeld werd en mij verteld werd dat dat helemaal niet kon, omdat ik pas 5 weken zwanger zou zijn geweest. Erg raar, want de echo van 3 dagen eerder gaf aan 5 weken en 6 dagen. Maar prima, ze zullen wel weten waar ze over praten!

Mijn herstel bleef maar duren. Na 4 dagen begon ik bloed te verliezen. Dit heeft 2 weken aangehouden, waarna het bloedverlies nog erger werd, maar er werd mij verteld dat dit normaal was. Prima, overleven we wel. Emotioneel gezien had ik het wel een plekje gegeven denk ik. Ik kon erover praten zonder te huilen en ik ging weer beter slapen. Tot ik de vorige week hevige buik en rugpijn kreeg en later ook pijn in mijn benen. Ik dacht dat ook dit erbij hoorde. Ik had tenslotte een stopweek, dus ook mijn menstruatie was erbij gekomen.

Een paar dagen daarna ben ik zo veel bloed gaat verliezen, dat ik de huisarts in heb geschakeld. Na een paar dagen zou ik een controle echo krijgen voor de zekerheid. Wat wil mij nou overkomen... Enkele uren na dat bloedverlies voel ik weer iets lopen. Ik schrik en haast me naar het toilet. En wat ik daar aantrof in mijn maandverband... Ik geloofde werkelijk waar mijn ogen niet! Ik hoorde mezelf hardop zeggen "dit ga je niet menen!?" Ik zag een groot "iets" liggen wat op een kindje leek. Ik heb het gepakt en schoongemaakt (niet smakelijk) maar ik geloofde mijn ogen niet!

En inderdaad, ik had het niet verkeerd gezien.. Het was een groot ding wat overduidelijk de vorm van een hoofdje had, met oogje, neusje en oortje. Mijn man en ik waren er vreselijk van geschrokken, omdat ik tenslotte 4 weken eerder een zuigcurretage had ondergaan. Dit kon niet!

Ik ben ermee naar de huisarts gegaan, en zij bevestigde mijn vermoeden. Dit was een foetus die tot ongeveer 8 weken heeft door gegroeid, totaal misvormd! Het was 4,5 cm groot. Ik heb er mooie foto's van gemaakt, voor de dokter en de kliniek en ik heb het in de vriezer gelegd. Helaas voel ik me niet serieus genomen door de kliniek, zij bleven volhouden dat dit een stolsel was. En waarom?

Ik heb besloten geen verder onderzoek te laten doen door een patholoog, het is voor ons alle duidelijk. Ik wil niet nog maanden in ellende zitten, alleen om mijn gelijk te halen bij de kliniek. Gevoelsmatig is dit erg dubbel voor mij, ik ben er kapot van. In 4 weken tijd een beslissing nemen, zuigcurretage ondergaan en ook nog eens een miskraam gehad. Emotioneel zit ik er doorheen, ik weet niet wat ik moet voelen.

Ik heb de abortus doorgezet, maar uiteindelijk de foetus (mijn kindje) wel in mijn handen gehad. Het is zo onwerkelijk wat er is gebeurd, en het voelt voor mij als een traumatische ervaring. Helaas is er op internet niks te vinden over mensen die hetzelfde hebben mee gemaakt als ik. Ik hoop dat het mij goed doet, nu ik van me af heb kunnen schrijven.

De foetus ligt nog in de vriezer, ik heb vandaag een tattoo laten zetten, nu moet ik de foetus gaan begraven. Het moeilijkste stukje afsluiten. De tattoo moest gevoelsmatig, een herinnering die ik nooit meer zal vergeten! Ookal heb ik er zelf voor gekozen, het doet pijn! En ik heb er veel verdriet van. Slapen lukt me op dit moment niet, zelfs met voorgeschreven slaap tabletten slaapt ik 2 a 3 uur. Ik heb me op mijn werk ziek gemeld, ik heb echt tijd nodig dit te verwerken en een plekje te geven!

Lees meer informatie over een abortusbehandeling