Mijn vlindertje

Daar zat ik dan, op de badrand met een positieve zwangerschapstest in m’n hand. Mijn vriend stond in de deuropening, leunend naar voren. Hoe kon dit nou gebeuren? Ik ben 29 jaar! Ik was aan de pil! Al jaren! Niet ziek geweest en nu dit! Ik was totaal perplex!

Ik was bij de huisarts geweest omdat ik last had van erge buikpijn en 10 minuten later stond ik met een positieve test in m'n handen. Man wat was ik overstuur. Wat moest ik nou? We woonden bij mijn schoonouders omdat we kosten wilde drukken. We waren aan het sparen voor een koophuis en we hadden nog lang niet genoeg geld voor een woning, laat staan voor een kind. Hoe moesten we dit doen? Alle eindjes aan elkaar knopen en maar roeien met de riemen die we hadden?

Oh, ik voelde mij net m’n moeder. Ik kwam ook onverwacht en ik moest tweedehands kleertjes dragen en had niet eens een eigen slaapkamer. Ik sliep in een wiegje op de badkamer. Dit wilde ik niet! Ik wist hoe duur babyspullen waren. Dit konden wij never nooit betalen zo. Hier moesten we voor sparen en we hadden niet eens genoeg geld voor ons eigen huis. Hoe konden we dan een baby betalen?

Na lang twijfelen, denken hebben we besloten dat dit niet de juiste tijd was voor een kindje. Ik wilde het meer geven dan dat ik vroeger heb gehad. Ik wilde echt een goed begin geven aan m'n kind! Een stabiele woonomgeving om mee te beginnen! Man wat heb ik me slecht gevoeld.

Daarna ging ik in een soort sneltrein. We besloten met pijn in ons hart dat we het niet konden houden. Althans niet nu. Ik ging naar de huisarts en naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik echo's en werd er vastgesteld dat ik 5 weken was. Nog niet zo heel lang dus. Ik kreeg een medicijn om thuis in te nemen. Toen kreeg ik buikpijn en begon ik met bloeden. Vreselijk. Ik werd eraan herinnerd wat ik had besloten, elke keer als ik naar de wc ging.

Toen moest ik naar het ziekenhuis. Gelukkig waren ze allemaal heel lief en mocht ik met alle vragen bij hun terecht. Daar kreeg ik weer een echo om te kijken of alles "schoon" was. Alles was in orde en ik mocht naar huis. Ik heb veel gehuild en m'n vriend is overal met me mee geweest om me te steunen.

Bah wat heb ik me slecht gevoeld. Sommige mensen kunnen geen kinderen krijgen en ik laat het weg halen. Ik haatte mezelf! Het is inmiddels 6 maanden geleden en ik weet diep in m'n hart dat ik het juiste heb gedaan. Ja het is kut, maar het kon niet! Ik wil mijn kind het beste geven. Ik wil het goed doen, op het juiste moment.

Ik heb erover geschreven in m'n dagboek en ik heb de test bewaard, om het zo te verwerken. Als de tijd daar is wil ik zeker een kindje. Natuurlijk voel ik me schuldig en ik ben er af en toe nog steeds verdrietig over. Dat mag vind ik, want het is niet niks. Ik zal dit ook nooit vergeten, maar als het straks wel kan en ik mag dan een kindje krijgen hoop ik dat ik ervan mag genieten.

Liefs... X