Het is mijn sterretje

Op een donderdag in november heb ik een test gedaan en die bleek positief te zijn. Ik was toen nog 18, nu 19. Ik herinner me het als of het de dag van gisteren was. Ik was niet meer bij mijn ex, waren 11 september al uit mekaar gegaan. Hij is bij mij weggegaan omdat hij zijn ex terug wou. Mijn moeder klaagde al een aantal weken dat ik dikker werd en dat ik te weinig bewoog. Ik was altijd moe en lui en had nergens zin aan. Donderdags ging ik naar school en hadden we EHBO-les reanimeren. Daarvoor moest ik op mijn buik liggen terwijl mijn klasgenoot deed alsof hij mij reanimeerde. Het voelde al niet fijn om op mijn buik te liggen dus begon ik al raar te denken. Ik kwam thuis en mijn moeder was aan het bellen met een vriendin en vroeg mij wanneer ik voor het laatst een menstruatie had gehad. Ik ben heel eerlijk en ben er best slordig in geweest. Hheb het nooit bij gehouden dus het was al een tijdje geleden. Ik zei tegen mijn moeder, met angst, 4 maanden geleden. Eind mei, begin juni ongeveer.

Mijn moeder is uit paniek naar de winkel gegaan om een test te halen. Toen ze terug kwam, ging ik meteen de test doen... 2 minuten en hij werd meteen blauw.... Ik zag 2 streepjes en begon meteen te huilen. Mijn moeder vroeg mij "En nu?" Mijn moeder was totaal niet boos en zei tegen mij; maak een afspraak bij de dokter om te kijken hoe ver ik al heen was. Meteen gebeld vrijdags en kon er maandag terecht. Toen ik bij de dokter kwam, vroeg hij mij een paar vragen over de pil en alles. Ik werd meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een echo. Ik kwam in het ziekenhuis met trillende benen. Ik zat in die stoel, die mevrouw plaatste wat gel op mijn buik en zette dat scan dingetje erop en ik schrok me rot. Ik was al 21 weken en 3 dagen....

Ik was uitgerekend op 4 april en het was een geweldig mooi kindje van 18.4 centimeter lang. Ik wist niet wat ik zag. Ik was aan het twijfelen over mijn besluit. We zaten in de auto op de weg terug naar huis en mijn moeder vroeg mij "Wat wil je?"... Ik zei "Ik weet het niet, echt niet." Ik was er kapot van. Maandagmiddag zaten we met z'n allen aan de tafel, samen met mijn moeders vriendin en ben ik tot een besluit gekomen dat het beter was voor het babytje en mij dat ik het af zou laten breken. 's Middags meteen weer naar de dokter gegaan om een afspraak te maken bij het Vrelinghuis in Utrecht. Ik heb die week liggen huilen en denken maar wel het beste. Ik kan het kindje nu geen toekomst bieden. Vooral niet met wie de vader was. Altijd ruzie en hun kant van de famillie had alles gedaan wat ze konden om mijn leven en dat van mijn kindje zuur te maken.

Ik kwam daar vrijdags op 18 november en vond het heel moeilijk maar ik stond achter mijn besluit. Ik kwam daar en een lieve mevrouw nam me mee om een echo te maken en ze zeiden tegen mij dat ze eerst moest overleggen of het kindje nog weg te halen was... Even later kwam mijn moeder binnen om te praten met die mevrouw en toch stond ik nog steeds achter mijn keuze. Ik werd meegenomen naar boven en lag naast een meisje die hetzelfde mee had gemaakt als ik. Ik moest me omkleden en mocht op het bed gaan liggen. Er werd bloed geprikt en er kwamen allemaal witte korreltjes tevoorschijn. 15 minuten later werd het meisje meegenomen door de dokter voor haar afspraak. En 15 minuten later werd ik opgehaald. We liepen door een gangetje heen waar het best koud was. Ik kwam in die kamer en moest eerst een keer slikken en wreef een laatste keer over me buik heen om mijn kind te voelen. Ik moest mijn onderbroek uit doen en in een bakje leggen. Ik mocht gaan liggen op de stoel en mijn benen op van die steunen doen. Toen werd er iets toegediend waar ik van ging slapen.

Ik werd wakker en het was weg. Ik voelde mij leeg, ziek en misselijk. Een uur later mocht ik naar de uitrustingskamer om mij weer om te kleden. Even later kreeg ik wat thee met 2 koekjes om wat te eten. Ik en het meisje kleden ons om en gingen naar beneden om onze moeders op te zoeken. Ik zat in de auto en voelde mij echt heel leeg. Ik keek uit het raam en zag alles voorbijschieten. Het is heel moeilijk maar ik sta nog steeds achter mijn keuze. Ja tuurlijk; ik heb een leven gecreëerd. Maar ik wil een goede toekomst voor mijn kind en niet een flut leven. Ik ben een trotse mama van 19 jaar oud van een doodgeboren kindje. Het was een meisje. Het is mijn sterretje ❤ ik heb de echo's in mijn kamer hangen en kus ze elke dag. Elke dag leef ik met deze gedachten. Hoop dat jullie bij deze iets meer weten over mij.