Mijn mooie lieve baby

Ik ging 3 maanden met mijn huidige vriend. We gaan nu inmiddels al 1,5 jaar. Als iemand begon over abortus was ik altijd de gene die schreeuwde DAT ZAL IK NOOIT DOEN.

Het begon allemaal bij snel moe zijn, overgeven en misselijk worden van de normaalste geuren. In een snackbar zitten? Of in een dönerzaak? Dat hield k geen minuut vol. Ik kreeg al een beetje argwaan maar ik hield me er niet echt mee bezig. Mijn vriend spoorde me toch aan om een test te doen en dat deed ik ook. Het was een warme dag en ik zou naar mijn vriendin gaan dus ik ging gelijk langs de etos. Ik kon niet wachten tot ik bij mijn vriendin was dus ben ik daarnaast naar de bieb geweest en heb daar in het toilet de test gedaan die tot mijn opluchting negatief was.

Een week ging voorbij en de misselijkheid werd alleen maar erger. Ik was ook niet ongesteld geworden dus deed ik weer een test die kwam uit op... ehm ben even het woordje kwijt maar het was niet positief en ook niet negatief maar ertussen in. Ik heb daarna niet nog een test genomen en de misselijkheid was ineens weg dus liet ik het varen. Totdat ik op school iedere keer moest kotsen en de sterke misselijke geuren op de straten weer terug kwamen.

Ik liep met mijn beste vriendin in de stad en we liepen toevallig langs de drogist. Ze moest daar spullen hebben en we zagen beiden tegelijk de zwangerschapstest liggen en we wisten beiden dat het moest gebeuren. Dus ik kocht 'm en we liepen naar de Mac Donalds. Ik was zo gespannen... Ik had me nog nooit zo gevoeld. Mijn vriendin en ik propten ons in het kleine wctje en ik trilde super erg. Ik had het plasje gedaan en nu moesten we wachten en na 4 seconden zag ik het al... Het antwoord waar ik voor vreesde...

Het enige wat ik kon doen was huilen en 'nee' roepen. NEE NEE NEE PLEASE GOD DOE ME DIT NIET AAN! De grond werd onder mijn voeten vandaan getrokken ik was verlamd omdat ik wist dat ik mijn lieve kleine onschuldige babytje niet kon houden. Mijn ouders zouden niks van mij overlaten als ze alleen al wisten dat ik geslachtgemeenschap had. Mijn vriendin bleef maar vragen of 't ging en dat het goed kwam. Maar hoe kan zo iets goed komen?

Ik heb gelijk mijn vriend gebeld en omdat hij wist in wat voor een situatie ik mij bevond was zijn reactie "en wat nu..." Dat maakte mij super kwaad. Ik heb hem toen een dag genegeerd en heb mij de hele dag kapot zitten huilen in mijn kamer met mijn handen om mijn buik heen. De volgende dag zijn we gelijk naar de huisarts gegaan en hebbrn we gevraagd hoe de abortus werkt...

Ik kreeg 5 dagen bedenktijd. Het waren de 5 langste dagen van mijn leven. Ik heb 5 dagen met mijn handen op mijn buik gezeten en gelegen en alleen maar zitten huilen. Mijn ouders begrepen mijn gedrag niet wat ruzies veroorzaakte.Daardoor dacht ik er vaak over om weg te rennen van alles en iedereen. Weg met mijn lieve mooie baby.

Toen was de dag aangebroken. 9 april 2014. Het spijt me zo lieve engel van me. Ik typ dit met tranen in mijn ogen lieverd. Die dag vergeet ik nooit. Ik kwam daar aan met mijn vriend en toen ik daar aan kwam was ik voor even weer helemaal anders. Ik kon alleen maar giechelen en grapjes maken wat mijn vriend alleen maar boos maakte... Toen kwam er een vrouw die vroeg of ik het wel zeker wist. Daardoor viel mijn masker af en de keiharde waarheid sloeg in mijn gezicht.

Ik werd teruggebracht naar een super witte kamer waar ik een infuus kreeg. Ik ging liggen maar ik had een slokje jus d'orange gedronken wat niet mocht dus was het infuus voor niks. Ik werd ik naar de behandelkamer gebracht. Op het moment dat ik daar lag en ze je gewoon uit me zogen en ik er een gewoon bij was en zag wat er gebeurde. Dat beeld zal nooit meer verdwijnen uit mijn gedachten. Daarna heb ik alleen maar zitten huilen om jou, mijn mooie lieve baby, en om de enorme krampen.

Tot de dag van vandaag kan ik niet meer normaal naar een baby kijken op een foto of in het echt. Ik kan geen baby meer normaal vasthouden, horen of zien. Alles doet me aan jou denken, mijn lieve schat. De avonden dat ik mezelf in slaap huil zijn vreselijk. De momenten dat mijn vriend alleen maar mijn buik vasthoudt tijdens het knuffelen doet mij helse pijn. Ik zal jou nooit vergeten, mijn lieve mooie baby. Ik heb vanaf het eerste moment van jou gehouden, mijn kleine engel. Het spijt me heel erg maar je bent nu een malaika boven hbiba.