Mijn lieve sterretje

Ik had al een voorgevoel dat jij in mijn buik zou zitten. Ik voelde me niet lekker, had weinig eetlust en ontzettend zere borsten. Dit vertelde ik tegen mijn vriend en ik ging gelijk naar de winkel die ochtend om twee testen te kopen. Ik deed de test, en een vaag maar duidelijk plusje kwam tevoorschijn. Mijn god wat was ik blij! Mijn grootste wens was in vervulling gegaan! Ik riep mijn vriend die nog in bed lag en hoorde; Je maakt een grapje toch hoop ik?

De tranen stroomden over mijn wangen en helaas was het niet van blijdschap. Ik wist vanaf dat moment al dat ik je zou moeten opgeven. Je was er veel te vroeg en ongepland. Ik liep al jaren in het ziekenhuis en hierdoor ben ik onzorgvuldig geweest. Ik wist ergens wel dat het zou kunnen gebeuren, maar er waren zoveel dingen aan de hand. Ik schaam me diep dat dit heeft moeten gebeuren. Ik had veel voorzichtiger moeten zijn. Ik had moeten nadenken. 

Mijn vriend kwam gelijk al met het idee dat ik een abortus zou moeten ondergaan, omdat hij er nog niet klaar voor was. Maar ik ging je beschermen met alles wat ik had. Ik en jouw papa maakten zoveel ruzie om jou, want ik wilde jou niet kwijt. Ook al moest ik het in mijn eentje doen, ik zou en moest je in leven houden. Maar er zaten zoveel kanten aan. Kon ik jouw papa dit wel aandoen? Zomaar een kindje op de wereld zetten, waarvan ik weet dat niet gewenst is door zijn of haar papa?

Ik ben zelf ook opgegroeid zonder papa, en ik heb hier ontzettend veel last van. Ik wil je dit besparen, ik wil je alles kunnen bieden en je de wereld kunnen geven. Ik wist van mezelf dat ik dat niet alleen kon. Alleen en zonder ook maar iets. Ik ben te zwak, te zwak en onstabiel. Samen met jouw papa had dit gekund, maar hij wilde het niet. Ik zag hoeveel verdriet hij hiervan had. Hij huilde de hele dag en ik kon het niet verdragen. Ik vond het vreselijk om te zien. Maar ergens wist ik dat ik het zelf nog het moeilijkst zou krijgen als jij er niet meer zou zijn. Geen gekke kriebeltjes meer in mijn buik wetende dat jij dat bent. Ik mis zelfs alle vervelende kwaaltjes die horen bij het zwanger zijn. God wat mis ik je.

Mijn eerste afspraak bij CASA in Amsterdam heb ik de avond ervoor nog afgezegd. Ik kon het niet. Ik heb die avond zelfs letterlijk gevochten met jouw papa, ik heb hem een moordenaar genoemd en hem in zijn gezicht gespuugt. Ik walgde van hem. Mijn ouders moesten komen om mij te kalmeren. Nu walg ik van mezelf.

Op 15 februari om kwart voor 10 was het zover. Ik had een afspraak bij CASA in Maastricht. Als het dan echt moest, dan moest het zo snel mogelijk. Ik kon niet nog een week wachten tot er wel een plekje was, dat dichterbij was. Niet met de gedachte dat je zo vrolijk en blij zou verder groeien in mijn buik. Inmiddels, na een rit van 2 uur, waren we aangekomen bij de afspraak. Ze vroegen mij nog of ik dit gedwongen deed, of ik het wel zeker wist. Ik voelde me net een robot. Ik gaf maar antwoord, maar ik had geen flauw idee wat ik eigenlijk aan het doen was. Ik heb je gezien op de echo en ik vroeg om een kopie. Zo kon ik je toch nog bij me houden.

Ik moest wachten op de uitslaapkamer in een bed en ik hoorde het liedje van Seal - Kiss from a rose. Dat was het laatste liedje wat we samen hebben kunnen luisteren. Ik moest huilen. Want het klopte zo. 'You became the light on the dark side of me'. Ik werd geroepen en mocht meelopen naar de behandelkamer. Het eerste wat ik zag was 'het apparaat' . Hij deed het niet en ik hoopte dat het kapot zou zijn. Ik had het het liefst willen slopen. Ik mocht gaan liggen en de arts was ontzettend lief voor me. Hij wreef over mijn arm en zei dat het allemaal goed zou komen. Hij bedoelde het lief, maar ik wist ook wel dat het niet goed zou komen. Je zou verdomme bij me weggehaald worden.

Er werd propofol in mijn infuus gespoten, mijn wangen prikkelden en ik was weg. Ik werd wakker op de uitslaapkamer en besefte me opeens waar ik was. Wat voelde ik me alleen, terwijl er zoveel mensen op de uitslaapkamer waren op dat moment. Ik voelde de hand van mijn vriend op mijn schouder en ik keek hem aan. Tranen stroomden over mijn wangen. Ik wist wat ik had gedaan, maar ik kon het me niet beseffen. Ik at en dronk wat, wenste nog een andere vrouw sterkte en liep rillend over de gang naar de aankleedhokjes. Ik hoorde nog dat er aan me gevraagd werd waarom ik rilde en ik antwoordde dat ik het koud had. Ik bedankte de lieve vrouwen die me geholpen hadden en we liepen weer naar onze auto in de parkeergarage. Allemaal op de automatische piloot.

Eenmaal thuis was ik erg moe en we gingen vroeg slapen. De volgende dag rond de avond kwam het besef binnen. Ik zat op de bank, kreeg niets weg, en huilde alleen maar. Ik appte mijn moeder dat ik de domste beslissing van mijn leven had genomen en ze belde me. Haar lieve woorden helpen mij er elke dag weer een beetje boven op, maar het gemis blijft. En als ik het allemaal over mocht doen, was je nu nog steeds aan het groeien in mijn buik. Ik weet dat ik het had gekunt! Ook alleen! Het spijt me zo lieve ster. Ik zal altijd aan je denken. God wat mis ik je.