Mijn lieve meisje

Om te beginnen zal ik zeggen dat dit de moeilijkste beslissing van m'n leven was en voor altijd zal blijven. Ik had een tijd geleden een vriend en begon met anticonceptie, als ik jullie m'n leeftijd zou vertellen zouden jullie van schrik van je stoel af vallen en de enige met wie ik erover kon praten was mijn moeder.

Maanden gingen voorbij en ik was misselijk, had het zuur, vaak duizelig maar het laatste waar ik aan dacht was dat ik zwanger was. Mijn moeder bond alle symptonen ook aan de anticonceptie. Totdat ik een enorme buik kreeg en ze toch voor haar en mijn gerustheid een zwangerschapstestje wilde doen, diezelfde dag nog hadden we het gehaald en ja hoor, positief.

Mijn hele leven veranderde vanaf dat moment, de beslissing was aan de ene kant moeilijk omdat ik het afschuwelijk vind om zo makkelijk over een leven te beslissen, maar aan de andere kant had ik weinig keus, nog zo'n leven voor me... De dag daarop hebben we een echo gemaakt en het was al 21 weken, een meisje... wat ik altijd al gewild had.

Paniek kwam bij me aan toen ik de grootte van de zwangerschap hoorde, er moest actie ondergenomen worden en snel ook. Binnen een week kon ik al bij CASA terecht en ben ik daar met alle lieve vrouwen de abortus doorgekomen. De pijn die ik lichamelijk had is niks vergeleken met de emotionele pijn. Mijn meisje zul je altijd blijven.. Ik hou van je.