Mijn leven is voorgoed veranderd

Ik had het grote lot gewonnen: eindelijk terug verliefd op een man die mij aan het lachen bracht en die mij in de zevende hemel deed wanen. Zijn attente gedrag en verliefdheid verdwenen echter snel, al na enkele maanden werd hij merkbaar afstandelijker en verloor hij zijn interesse. Daarop volgde een heel vermoeiende periode van wispelturig gedrag.

Uiteindelijk barstte de bom: ik ontdekte dat hij vreemdging en dat was de doodsteek voor onze relatie. Enkele dagen na de breuk zou ik ongesteld geworden moeten zijn. De menstruatie (en de bijbehorende ongemakken) bleven echter uit. Niet lang daarna ontdekte ik dat ik zwanger was. Ik lichtte mijn ex-vriend in, die dolgelukkig was en het kindje wilde houden.

Ondanks mijn moeilijke situatie, ik studeer nog steeds en beschik ook niet over een rijbewijs, heb ik overwogen om het kindje te houden. Een moeilijke situatie is immers nog geen onmogelijke situatie. Het volgende obstakel lag echter al op de loer: ik kwam erachter dat mijn ex-vriend expliciet zijn kinderwens (mét haar) had geuit tegen het andere meisje. De moed zonk me in de schoenen. Nu werd het wel heel moeilijk om een leven op te bouwen met hem.

Ik wens geen enkel kind een ongelukkige thuissituatie toe, daarom kon ik ook het mijne niet ter wereld brengen. Bovendien kon ik op de steun van mijn ouders ook niet rekenen. Mijn ex-vriend was ondertussen persona non grata geworden en zij zouden niet gediend zijn met een ongeplande zwangerschap in mijn situatie. Daarom heb ik voor abortus gekozen.

Over enkele dagen is het zover en ik weet nog steeds niet of ik de juiste keuze heb gemaakt. Heel dit gebeuren is ongelooflijk verwarrend: de discrepantie tussen de ratio die stellig "NEE" zegt en het hart dat het bijna begeeft bij de gedachte dat je afstand moet nemen van het vruchtje, is hartverscheurend. Begrijp me niet verkeerd: ik ben enorm dankbaar dat ik de luxe heb om te kiezen voor abortus. Maar dat neemt niet weg dat dit het moeilijkste is wat ik in heel mijn leven al heb moeten doen.

Ik hoop dat ik, en alle andere vrouwen hier die voor abortus kiezen, het spoedig een plaats kunnen geven en dat die knagende twijfel ooit verdwijnt. De resultaten van de zwangerschapstesten "+ 2-3 weken" veranderden mijn leven voorgoed. Maar we hebben de luxe om te verijdelen dat onze ongeboren kinderen in een miserabele toestand ter wereld komen. En dat is een godsgeschenk.