Mijn abortusverhaal

Het begon allemaal 1,5 jaar geleden toen mijn moeder op vakantie ging. Ik was een middagje bij mijn vriend. We hadden onveilig seks, ik dacht niet aan de consequenties ervan. Een week later had ik dus ongesteld moeten worden wat niet gebeurde. Ik dacht dat het onregelmatig was, wat wel vaker bij tieners voorkomt. Ik wachtte rustig af tot de tweede week en had inmiddels wel aan mijn vriend verteld dat ik ongesteld had moeten worden. Ik voelde me anders, gevoelige borsten, ik werd misselijk van alles wat ik at, maar ik maakte me er geen zorgen om.

Ik zocht informatie op internet over uitblijvende menstruatie en alles kwam op zwangerschap of stress wat ik dus niet had. Na twee dagen twijfelen zijn we naar de huisarts gegaan en heb ik daar een test laten doen... wat positief bleek te zijn. Mijn ogen barsten in tranen, ik was vijftien en zwanger. 'Wat moest ik doen?!' dacht ik alleen maar. Ik ging kapot van binnen en had nooit gedacht dat zoiets me zou overkomen. Na een half uur gesproken te hebben met de dokter zijn we naar huis gegaan.

Toen we thuis waren heb ik geen woord tegen mijn vriend gezegd. Niet uit boosheid, maar om shock en verdriet die ik had. Na een dag zijn we naar de gynaecoloog verwezen die meer informatie kon krijgen over hoeveel weken ik zwanger was en of alles er goed uitzag. Er werd een echo gemaakt waaruit bleek dat ik zes weken en twee dagen zwanger was. Ik realiseerde het pas echt toen ik een kloppend hartje zag en het niet kon maken om het weg te laten halen. Een paar dagen later zijn we naar de kliniek gegaan om een afspraak te maken. Ik was nog maar vijftien en had een handtekening nodig van een van mijn ouders.

De arts vertelde dat je met drie artsen gesproken moet hebben om zonder handtekening een abortus te ondergaan. Ik had dat wel gedaan. Ik had gesproken met de huisarts, de gynaecoloog en de dag van de abortus met de arts van de kliniek. Er werd een afspraak gemaakt op 27 mei. Ik kwam thuis en ik sprak geen woord tegen iemand. Niemand wist dat ik zwanger was, alleen mijn vriend en mijn beste vriendin. Ik dacht er alleen maar aan dat ik een mini baby in mijn buik had van iemand waarvan ik heel erg veel houd. Alleen konden wij geen kindje verzorgen op zo een jong leeftijd.

Op 27 mei was dus de afspraak in Den Haag waar ik ook woon. De kliniek ligt niet ver bij mij vandaan dus mijn vriend en ik gingen op de fiets ernaar toe. Ik kwam binnen en je kon merken dat er geen normale sfeer was. Na een paar minuten werd ik geroepen naar een kamer waar alles werd besproken of ik het zeker wilde. Daarbij moest ik ook een formulier invullen waarin stond dat ik het zeker wilde. Vervolgens werd ik naar een kamer gebracht waar ik me mocht omkleden. Daarna werd ik samen met mijn vriend naar de behandelkamer gebracht. Toen ze de deur voor me opende en die stoel zag wilde ik wegrennen tot ik niet meer kon. Maar ik kon niet meer terug. Ik moest in de stoel gaan liggen en werd soort van "vastgemaakt" zodat ik tijdens de behandeling niet kon draaien. Ik kreeg een spuitje in mijn arm (roesje) waardoor ik in slaap viel. Ik werd wakker en begon keihard te huilen. Ik keek mijn vriend aan en zei dat ik mijn kindje terug wilde.

Ik had het nooit moeten doen. Elke dag huil ik erom en denk ik aan mijn engeltje in de hemel. Ik kan er niet mee leven het zal me altijd blijven achtervolgen. Ik hou zielsveel en met heel mijn hart van mijn engeltje, ik zal je nooit vergeten en elke dag aan je denken. Rust zag mijn liefje.