Mee leren leven

Het begon allemaal toen ik 16 jaar oud was. Ik leerde via een toenmalige vriendin een jongen kennen, mijn eerste echte liefde. En wat vond ik hem leuk! Wegens het afstandsverschil was het handiger als hij bleef slapen, dus na mijn ouders te hebben overgehaald kon dat uiteindelijk ook mits hij maar niet bij mij in bed sliep. Ik was 16 jaar ik had nog nooit gezoend en al helemaal geen seks gehad. Maar die avond is alles veranderd hij zoende me en ik was helemaal in de wolken en uiteindelijk liep dit uit in seks. Op dat moment had ik totaal niet aan een condoom gedacht en hij ook niet. Na een paar uur bedacht ik me dat we het niet veilig hadden gedaan en dus was er een kans op zwangerschap. Hij vertelde me dat als dat echt zo was hij bij me zou blijven en we samen het kindje zouden opvoeden, maar dat is totaal niet hoe het is gelopen..

Ik voelde me de opeenvolgende weken steeds niet lekker.. dus ik deed een zwangerschapstest en hij was negatief, maar toch voelde het niet goed dus 2 weken later deed ik er nog 1.. weer negatief.. Ik zei tegen mezelf dat ik moest ophouden met me zorgen te maken maar dit lukte me niet. Dus een tijdje later haalden mijn vriendinnen me over om er nog een te doen voor de zekerheid en daar werd duidelijk wat ik vanaf het begin al eigenlijk wist. Ik ben zwanger.

Ik vertelde het mijn vriend en die wist niet hoe hij moest reageren wat ik begreep want ik wist het ook niet. We lieten het op ons inwerken en zouden de volgende dag praten. Die dag bedacht ik al hoe ik alles wilde gaan regelen want ik was vastbesloten: adoptie en abortus waren uitgesloten. Tot de volgende dag mijn vriend vertelde dat hij bij mij weg zou gaan als ik het kindje hield. Ik wist dat de situatie niet perfect was maar ik had er alles voor over om het zo goed mogelijk te doen. Later vertelde ik het mijn moeder en die zei alleen dat ik het weg moest laten halen en er werd geen woord meer over gezegd. Ze maakte een afspraak bij de huisarts en zij stuurde me door naar de gynaecoloog. Na anderhalve week nog nadat ik achter mijn zwangerschap kwam is mijn kindje weggehaald. Ik wilde op de operatie kamer nog zeggen dat ik het kindje wilde houden. Maar de angst voor mijn moeder en de reactie van mijn vriend (die de avond daarvoor vertelde dat hij ervandoor ging met mijn beste vriendin) hielden me tegen. Na deze dag heb ik er bijna nooit meer over kunnen praten, ik werd meteen veroordeeld als ik dat wel deed.

Het is nu meer dan 5 jaar geleden, en ik voel me nog steeds zo slecht. Verdriet, schaamte, schuldgevoel en alles wat er bij komt kijken. Mijn psychische problemen (die al mijn hele leven speelde, maar wat net een paar maanden goed ging) zijn weer 100 keer erger terug. Ik zal hiermee de rest van mijn leven mee moeten leren leven, dat er een keuze voor mij is gemaakt. En helemaal omdat mijn vader nadat ik thuiskwam uit het ziekenhui s zei dat als ik het had willen houden, hij die keuze ook geaccepteerd had. En mijn ex zei na een halfjaar ook dat hij spijt had. Als je een abortus overweegt, laat je niet beïnvloeden want jij bent de enige die hier mee moet kunnen leven.