Luisteren naar je intuïtie

Inmiddels is het ruim een jaar geleden dat ik de abortus deed. Ik zakte zowat door mijn knieën toen ik de positieve test zag. Dit zou het gelukkigste moment van mijn leven moeten zijn. Daarentegen had ik me nog nooit zo ellendig gevoeld. Ik raakte in paniek, ik wist niet honderd procent zeker dat de baby van mijn vriend was. Zou het toch die ene keer mis zijn gegaan?

Mijn borsten werden gevoelig, ik was misselijk, ik voelde me verschrikkelijk. Uit paniek heb ik alles opgebiecht aan mijn vriend. Natuurlijk reageerde hij woest en kon het bijna niet geloven. Voor hem was het duidelijk, ik moest abortus plegen, want wat als de baby niet van hem bleek te zijn. Dat kon hij niet over zijn hart krijgen. Immers was dit mijn schuld. Hoe kon ik dit gedaan hebben? Ik heb me nog nooit zo een slecht mens gevoeld. Uit schuldgevoel geloofde ik dat dit het beste was. Ik kon nog een 'overtijdbehandeling' doen met de abortuspil. De keuze leek dan ook makkelijk gemaakt. Ik kon het beter snel doen want dan was ik er vanaf en konden we samen voor een toekomst gaan. De krampen die volgden door de pillen waren ondragelijk en ik viel flauw. Mijn vriend was aan het werk terwijl ik verging van de pijn. Na een dag was ik weer hersteld en volgde een gevoel van leegte.

Mijn vriend heeft me na dit alles zonder pardon aan de kant gezet. Ik ben door het diepste dal van mijn leven gegaan en nog steeds kan ik niet helemaal geloven hoe dit heeft kunnen gebeuren. Ik heb het er dagelijks nog moeilijk mee mijzelf te vergeven en het een plekje te geven. Hoewel ik inmiddels wel heb aanvaard dat het misschien beter was om samen met hem geen kindje te krijgen. Ik voel me vaak nog schuldig over het weg nemen van dit onschuldige leventje. Ongelofelijk hoe je uit paniek een beslissing kunt nemen en over zoiets zo simpel kan denken. Mijn ex wil mij niet meer spreken, maar ik zal het wel verdiend hebben.

Ik probeer er nu mijn lessen uit te halen. Ik luister nu wel beter naar mijn eigen intuïtie en weet veel beter wat wel en niet goed voor mij is. Ik zal ook nooit meer zomaar een overhaaste beslissing maken.. Ik probeer vaak te vragen om vergiffenis. Mensen vergeven is belangrijk, want als je dat niet doet heb je daar uit eindelijk alleen jezelf mee. Ik probeer dan ook mijzelf te vergeven en daarmee liefde te kunnen geven aan een toekomstige liefde en de andere geliefden om mij heen.

Ik probeer een goed mens te zijn. Het leven is te kort om spijt te hebben. Het leven moeten wij geluk creëren want er is genoeg ellende in de wereld. Voor je het weet komen er weer nieuwe zorgen op ons pad. Ik hoop dat andere vrouwen zich wel realiseren wat voor een impact een abortus heeft. Op dat moment lijkt het misschien de makkelijkste uitweg. Het belangrijkste is te weten dat ieder mens fouten maakt en ik accepteer nu dat ik als ieder ander niet perfect ben.