Het leven staat even stil

Lieve allemaal, op de een of andere manier zoek ik een manier om mijn gevoelens te kunnen uiten. Inmiddels heb ik gisteren de abortus achter de rug. Maar toch zal ik bij het begin beginnen. 3 weken geleden kwam ik erachter dat ik zwanger was via een zwangerschapstest. Gelijk heb ik de huisarts gebeld en ik mocht een dag later op gesprek. Mijn huisarts zij gelijk dat zij dacht dat abortus de beste optie was, maar dat ik het helemaal zelf moest beslissen.

Ik ging mijn 5 dagen bedenktijd in. Wat een vreselijke dagen waren dat. Wat ik op dat moment voelde kan ik niet goed omschrijven. Je wilt het beste kiezen, maar voor je gevoel is niets de beste optie. Ik wist dat ik er immers veel verdriet van over zou houden als ik het weg zou halen. Mijn vriend was vrij duidelijk en wilde abortus. Toch zag ik zeker een optie om het kindje zelf op te voeden. Ik was altijd tegen abortus. Maar toch.. dan ga je het mensen vertellen en dan ga je er anders over denken. Ik zette de voor- en nadelen op een rijtje en kwam erachter dat ik nog helemaal niet klaar zou zijn om moeder te worden. Wat zou ik het kindje te bieden hebben? Ik zou het niet eerlijk vinden om mijn kind niet op een goede manier op te kunnen voeden. Laat staan dat er allerlei instanties bij kunnen komen die zich zouden kunnen bemoeien met het opvoeden van je kindje, natuurlijk heeft dat ook goede dingen. Maar dat wilde ik niet.

Afgelopen dinsdag kon ik bij de abortuskliniek terecht na een verwijzing van de huisarts. Ik kreeg een intake gesprek. Dit ging vrij makkelijk en het was ook de eerste keer dat ik erover kon praten zonder gelijk in tranen uit te barsten. Ik kreeg een echo en het bleek dat ik 6 weken en 5 dagen zwanger was. Nog best pril dus. Voordat ik de kliniek in liep had ik zeker nog mijn twijfels, maar toen ik eruit kwam stond de afspraak voor een abortus vast. Er was zeker nog een weg terug, maar mijn besluit stond vast ik zou abortus gaan plegen.

De dagen naar de abortus toe werd ik meer geleefd door anderen dan door mezelf. Ik voelde mezelf een puinhoop. Niet door de beslissing, maar ik begon me steeds zieker (misselijkheid, spugen) te voelen. Deels zwangerschapshormonen en deels stress. Op dat moment ging er zoveel gevoel door mij heen wat ik ook aan niemand uit kon leggen. Het voelde heel alleen voor me, omdat mijn vriend het niet zo goed begreep.

De dag was daar dat ik abortus ging plegen. De gedachten gingen maar steeds door mij heen, over een paar uur zit het kindje niet meer in mij. Dat was een moeilijk gevoel. Samen met mijn vriend ging ik naar de abortuskliniek. We melden ons bij de balie en mochten plaatsnemen in de wachtkamer. We werden opgehaald door een hele lieve verpleegkundige. Van haar kreeg ik papieren die ik moest tekenen. Daarna een pilletje om mijn baarmoedermond open te laten gaan, deze zou een uur moeten inwerken. Wanneer ik deze zou slikken, zou er geen weg meer terug zijn, vertelde ze. Ik had verwacht dat uurtje nog bij mijn vriend te mogen blijven, maar helaas, ik moest al in bed gaan liggen omdat ik het koud kon krijgen van de pilletjes.

Dat uur daar alleen liggen viel best mee. Ik had het erger verwacht. Na een uur kwam de verpleegkundige me halen om mee te gaan naar de behandelkamer. Daar moest ik me uitkleden, gelukkig kon mijn bovenlijf bedekt blijven. Ik kreeg een infuus voor de narcose in gebracht. Toen ik daar lag kreeg ik het wel even moeilijk, maar gelukkig bleef de verpleegkundige naast me staan om me een beetje af te leiden. Toen kreeg ik de narcose, ik was vrij snel weg. Even later werd ik wakker terug in bed en lag op mijn zij. Ik had behoorlijk wat buikkrampen en ik moest eigenlijk meteen huilen. Waardoor weet ik niet, misschien alle stress die eruit kwam. De verpleegkundige kwam gelijk naar me toe en naast me zitten. Ze zei dat het heel normaal was dat ik emotioneel was en dat dat de komende tijd ook nog wel even zo zal blijven. Ik kreeg soep en crackers. Daarna mocht ik naar het toilet. Als dit goed zou gaan, mocht ik naar huis. Gelukkig ging dit goed en kon ik me aankleden.

Toen mocht ik naar mijn vriend toe. Ook dit was weer moeilijk om elkaar weer te zien. We gingen naar huis toe. Hoe ik me nu, een dag later voel? Eigenlijk is daar nu pas echt het besef wat het met je doet. Het is niet niks om abortus te moeten plegen. Ik heb gemengde gevoelens, maar ik denk dat dit ook wel weer over zal gaan. De pijn voelt als hevige ongesteldheid. Ik vind het vooral moeilijk om te zien dat iedereen maar doorgaat en dat het leven voor mij gewoon even stil staat. Dat geeft me veel onzekerheid en verdriet. Het is niet dat er geen mensen voor mij klaar staan, maar het alleen voelen in mijn emoties is zwaar. Aanraden om abortus te doen, kan ik niet. Ik vind dat iedereen dit voor zichzelf mag beslissen. En ja, wanneer je abortus doet, draag je dit je hele leven mee. Maar wat bij mij erg helpt is gewoon huilen wanneer ik voel dat ik moet huilen, aangeven aan mensen dat je het moeilijk hebt. En aangeven wanneer je er ook zeker even niet over wilt praten. Voor alle meisjes die voor de keuze staan abortus of het kindje houden; ik wens jullie veel sterkte met de keuze, het is zeker geen gemakkelijke. Maar wat je ook doet, moedig is het wel. Veel liefs.