Een lege plek in mijn hart

Wat als een grapje van een collega begon, werd werkelijkheid. Omdat volgens mijn collega mijn gedrag en blik was veranderd, vroeg hij of ik zwanger was. Natuurlijk was ik dat niet! Eenmaal thuis toch maar wat dingen opgezocht, dagen geteld en toch maar een test gekocht. En ja hoor na nog geen 2 seconden zag ik dat de test positief was. Wat een speciaal gevoel was dat. Er groeide een mens in mij!

Dat gevoel duurde maar even toen de "liefde van mijn leven" mij duidelijk maakte dat ik moest kiezen! Of hij of de baby! Een week ging voorbij zonder iets van hem te horen. Wou er zo graag met mijn vriendin over praten maar die zat zelf in een ivf-behandeling, wie ben ik dan om te vertellen dat ik erover na dacht om een abortus te plegen. Ben uiteindelijk een gesprek aangegaan met mijn nicht. En heb de keuze gemaakt om het te laten doen omdat ik bang was mijn vriend te verliezen.

Daar was de dag. Allen mijn nicht en ik wisten dat het ging gebeuren. En ohja die l*l (dat was hij ondertussen geworden) stuurde een sms om mij sterkte trouwens wensen. Daar lig je dan stiekem met een scheef oog op de monitor van de echo. Nog nooit heb ik zoveel pijn gevoeld om te zien dat er al leven in mij zat. Ik was al ruim 8 weken zwanger!! Na de behandeling wou ik zo snel mogelijk naar huis terug, aan het werk in de veronderstelling dat ik het wel een plek kon geven. Nu 6 jaar later heb ik na de abortus niks meer van die kerel gehoord, gigantische spijt dat ik het kindje niet heb gehouden en een lege plek in mijn hart die niemand meer kan maken.