Het kon gewoon niet

Vandaag 3 jaar geleden op de verjaardag van je vader...

Jij mijn derde kindje. Het kon gewoon niet. Was net gescheiden woonde met je broer en zus bij opa en oma. Je vader en ik waren niet samen, collega's die elkaar zagen in de nacht.

Ik wist dat hoe graag ik je ook bij me wilde houden het kon gewoon niet. Ik had nog niet eens mijn eigen huis, het was niet eerlijk voor je broer en zus en niet voor jou, wat kon ik je bieden je vader stond er ook achter en is mee gegaan. Weet elke minuut nog zo goed. Een afspraak gemaakt 27-06-2011. Wist niet dat het de verjaardag was maar als we die dag niet gingen was je echt gekomen. De trein in naar Zwolle steeds meer twijfels. Kon ik dit wel doen... Naar de kliniek... Vragenlijst. Ben zo blij dat ik niet alleen was, gesprek gehad en dan weer wachten.. En dan mag je de kamer in, wat een verschrikkelijke kamer is dat. Echo 5 weken en 1dag... Of ik je wilde zien? Dat kon ik niet, had je dan nooit meer laten weghalen.

En dan gaan ze beginnen. Voelde hoe je uit me gezogen werd nog nooit zo vreselijk slecht gevoeld... En toen was je er niet meer... Mocht nog even bijkomen in de andere kamer maar wilde zo snel mogelijk weg, paar pillen mee en daar stond ik weer buiten op de stoep zonder jou... We hebben nog wat rond gelopen daar want ik kon je broer en zus nog niet onder ogen komen. De trein en terug naar huis. Ik ging naar je broer en zus en je vader moest zijn verjaardag gaan vieren met zijn vrienden.

En daar stond ik dan in de tuin met mijn kindjes niemand wist wat ik gedaan had, moest me groot en sterk houden maar van binnen dacht ik alleen aan jou. Nu 3jaar later ik weet dat het voor allemaal de beste oplossing was maar liefje ik wou dat jij hier ook was. Het spijt me dat ik deze keus moest maken. Jij en ik zijn altijd samen en voor mij hoor je er gewoon bij.

D.