In de knoop

Ik zat destijds in therapie en slikte antidepressiva. Daarnaast was ik veel aan het stappen en dronk daarbij ook alcohol. Ik woonde op kamers en had een affaire. In een dronken avond ben ik met een andere jongen in bed beland en heb geen condoom gebruikt. Ik was totaal in paniek toen ik merkte dat ik zwanger was. Ik was vrij onregelmatig ongesteld en ik wist ik niet zeker wie de vader was.

Ik voelde me zo stom dat me dit overkomen is. Beiden mannen wilden zonder condoom en ik ben hier veel te laconiek mee omgegaan. Nu in mijn omgeving de een na de ander zwanger wordt komt steeds sterker het besef dat ik ook moeder had kunnen zijn. Ik ben van mening dat voor een kindje een liefdevolle relatie nodig is en ook een stabiele thuissituatie. Ik kon dit niet bieden, maar heb een kloppend hartje gezien op de echo en dat beeld laat me niet meer los.

Ik had altijd het idee dat ik niet zwanger kon worden. Het komt weer terug naar boven. Ik ben doorgegaan met mijn leven, maar nu merk ik dat het me weer erg bezighoud. Schaamte en verdriet. Ik heb de juiste beslissing genomen, maar emotioneel voelt het erg verkeerd. Ik vond het ook niet verantwoord om ineens te stoppen met medicatie, maar deze zijn schadelijk voor de baby.

Ik voel me toch een soort moordenaar van nieuw leven. Ik ben alleen naar kliniek gegaan en heb later thuis in aanwezigheid van een vriendin een abortuspil genomen. Ik heb het mijn ouders destijds niet verteld omdat ik me schaamde en omdat zij in de week van mijn abortus op reis gingen. Vooral naar mijn moeder voel ik me hier erg slecht over. Moet ik het alsnog vertellen? Het zal haar veel pijn doen. Ik heb wel een kinderwens maar wil dit kind niet belasten met depressie genen. Ik zit in de knoop.