Juiste beslissing, maar 7 jaar later nog pijn

Een wond die nooit helemaal lijkt te helen. Zo voelt het.

Het is 7,5 jaar geleden dat ik een abortus heb ondergaan. En nog altijd voelt het als een wond met een korst in plaats van een genezen litteken. Het blijft ook voelen als een taboe om er openlijk over te praten, laat staan te vertellen dat het nog altijd pijn doet. Het was toch tenslotte mijn eigen keuze?

Ik was 27 en ik was in principe niet ''te jong''. Maar als ik een kindje op de wereld zou brengen dan gun ik deze een liefdevol en stabiel gezin. De relatie waarin ik mij op dat moment in bevond beloofde echter geen warme liefdevolle gezinssituatie. En om die reden voelde ik dat ik het niet kon. Maar dat wil niet zeggen dat ik 100% zeker wist dat dit de juiste beslissing was. In tegendeel. De dag zelf heb ik alleen maar gehuild. Ook voor en na de behandeling. De verpleegsters vroegen mij ook wel 10 keer of ik niet nog langer na wilde denken, omdat ik zo intens veel verdriet had. Aan de ene kant wist ik dat dit beter was maar tegelijkertijd ging het tegen al mijn gevoel in.

Voordat ik onder narcose werd gebracht hebben ze mij nog gevraagd of ik de echo wilde zien. Ik zei ja. En dat beeld is me altijd bijgebleven. De dagen erna heb ik alleen maar gehuild. Non-stop. Ik lag op de grond van de pijn. Wat een pijn. Enorm veel bloedverlies en echt ondraaglijke buikpijn. En dat is dan alleen nog maar de fysieke pijn. Ik voelde mij letterlijk en figuurlijk gebroken.

Een paar weken later ben ik naar Zuid-Afrika gegaan in de hoop mijn verdriet achter te kunnen laten en een nieuwe start te kunnen maken. Een wijze les geleerd. Verdriet neem je altijd met je mee, hoe ver je ook gaat. Alle jaren erna ben ik heel gevoelig voor alles wat met baby’s te maken heeft. Vriendinnen en collega’s die zwanger raken en praten over hoe dat dan voelt. Elke keer deed me dat zo’n pijn, ondanks dat ik het anderen natuurlijk van harte gun. Maar dan denk ik, ik had nu ook een kindje kunnen hebben. Elk jaar op 16 augustus sta ik erbij stil dat dit mijn uitgerekende datum was. En de dag van de abortus op 10 januari gaat ook nooit onopgemerkt voorbij.

Ik ben meerdere keren in therapie gegaan maar het leek nooit echt te helpen. De laatste jaren merkte ik dat als ik een keer teveel had gedronken, ik in een soort van emotionele waas terecht kwam. Waarbij ik flink begon te huilen en over ‘’mijn baby’’ begon te praten. Nouja echt praten was het niet. Het was vrij hysterisch en emotioneel. Een teken dus dat het nog erg diep zit. En dat de wond nog steeds niet helemaal dicht is. Al een tijdje liep ik met het idee rond de echo te willen zien. Enkele weken geleden besloot ik daarom contact te zoeken met de kliniek waar ik de abortus heb ondergaan. Deze bleek niet meer te bestaan maar via een omweg kon ik uiteindelijk mijn echo in Rotterdam ophalen. Dit heb ik gedaan. Ik weet ook niet precies waarom maar ik wilde het gewoon zien. Ergens lijkt het te helpen. Een stukje erkenning. En ik wil er ook niet langer over zwijgen of het kleiner maken dan het is voor mij. Het is namelijk een wond die heel diep zit en ik de rest van mijn leven met mij mee zal dragen.

Ik ben nu 34 en ik weet niet of ik ooit nog een kindje zal gaan krijgen. Mocht het mij nog een keer gebeuren dan denk ik vrij zeker te weten dat ik niet nog een keer een abortus zal ondergaan. Desondanks denk ik wel dat het, onder die omstandigheden, nog steeds de juiste beslissing is geweest.