Juiste beslissing

Het begon allemaal toen ik Jason ontmoette. We deden leuke dingen en even later hadden we een relatie. Ik was in de 7de hemel en was erg verliefd. Een paar maanden later voelde ik me ineens niet zo goed. Pijn in me borsten, buikkrampen en hoofdpijn. Ik had van alles. Ik ben toen naar de winkel gegaan en snel een test gekocht en ja hoor ik was zwanger. Ik kon het niet geloven, ik bleef maar huilen.

Toen ik Jason het nieuws vertelde reageerde hij best positief. Hij wou het misschien wel houden. Samen zijn we naar de dokter gegaan om nog een keer zekerheid te krijgen en ja het was zeker. We besloten voor een abortus te gaan ik was 16 niet bepaald de perfecte leeftijd voor een kind. Maar ik wou het helemaal niet ondanks dat ik geen geld had en nog te jong was wou ik me kindje houden.
De nachten voor de abortus waren daarom ook een hel voor mij. Slapeloze nachten had ik. Ik vroeg me af hoe mijn kind eruit zou gaan zien. Hoe mijn leven eruit zou zien met hem of haar in me leven en wilde de gedachte dat ik abortus zou moeten doen het liefst uit me hoofd zetten.

De dag van de abortus was erg naar. Ik voelde me een moordenaar. Mijn eigen kind doden zo voelde het. Maar het moest toch gebeuren. Het was een moeilijke periode omdat ik me ook erg ziek erdoor voelde en ik had geen steun want me moeder wist van niks en die zogenaamde "lieve" vriend van me die dacht niet eens meer aan mij of aan het leventje die weg was gehaald. Hij was zo egoïstisch, alsof ik het kindje alleen had gemaakt.

Het doet me tot de dag van vandaag nog steeds erg pijn. Ik heb er spijt van en wil nooit meer zoiets meemaken. Maar ja ik ben ergens wel blij dat ik het heb gedaan want ik zou nooit zo een egoïst als vader willen hebben voor mijn kind. Ik wil dat als ik een kind krijg dat hij alle liefde krijgt van vader en moeder.

Ariana.