Het is jouw besluit

Ja het is al aardig wat jaren geleden. Ik was 19 en raakte in zwanger van mijn toenmalige vriend. Mijn ouders en familie mochten hem niet en durfde toen dus ook niet te vertellen dat ik zwanger was. Mijn vriend en zijn moeder waren toen wel op de hoogte. Ik schrok me rot en wist me geen raad. Het eerste wat ik dacht was van nee dit kan niet, dit mag niet. Toch in paniek belde ik de kindertelefoon ook al was ik meerderjarig. Deze stonden mij netjes te woord en verwezen mij door naar een abortuskliniek. Ik heb meteen gebeld en ik kon een week later al terecht. Vele gedachtes en twijfels gingen door mijn hoofd. Ik wist gewoon niet wat ik moest doen en durfde niemand van mijn kant van mijn familie te vertrouwen.

Een week later was het dan zo ver, mijn vriend en zijn moeder gingen met mij mee. In de auto deed ik niets anders dan huilen en mijn vriend zat voorin en steunde mij op dat moment niet. Zijn moeder vroeg of ik het wel zeker wist en ik zei ja. Aangekomen in de kliniek werden er vragen gesteld waarom ik dit wilde. Ik vertelde dat ik me nog te jong voelde en hoe de thuissituatie in elkaar zat. Het was een fijn gesprek, maar het voelde niet goed. Ondanks het niet goed voelde heb ik de abortus doorgezet. Mijn vriend mocht bij mij blijven en pinkte toch ook wel een traantje weg toen hij de echo zag. Het was een naar gevoel, er werd me gevraagd of ik het 'vruchtje' nog wilde zien. Dit wilde ik niet, ik vond het te moeilijk. Verdrietig en leeg ging ik terug na huis, waar ik er met niemand over kon of durfde te praten. Ik ben heel anders in het leven gaan staan, veel harder voor mezelf.

Ik heb er tot de dag van vandaag spijt van en zal het mezelf altijd kwalijk blijven nemen. De relatie liep 2 jaar later stuk, dat deed mij veel verdriet en alles kwam weer boven. Ik ben dan ook in mijn uppie de echo gaan halen om mijn verdriet beter te kunnen verwerken. Dit lukte echter niet, ik kon niet meer. Ik heb dan ook een zelfmoordpoging gedaan, dit is niet gelukt (helaas dacht ik toen). Ik heb mijn leven weer op kunnen pakken ook al ging dit heel moeizaam.

Nu zoveel jaren later ben ik het nog niet vergeten en is het net alsof het gisteren allemaal gebeurd is. Ik ben nu inmiddels getrouwd met echt een super lieve begripvolle man en heb daar inmiddels 2 kindjes van. Ik ben gelukkig, maar niet vergeten wat er gebeurd is. Zeker toen ons eerste kindje geboren werd was het voor mij erg moeilijk, nu wist ik echt wat ik gedaan had. Gelukkig steunt mijn man mij hierin en loopt alles goed. Ik zal nooit vergeten wat er allemaal gebeurd is, maar nu achteraf wat ik toen niet zag of wilde zien is dat het toch een ‘goed’ besluit is geweest om het kindje niet te houden. Ik zou altijd een band met de man hebben gehad die me zoveel pijn gedaan heeft.

Ik hou zielsveel van mijn huidige man en kinderen, dus met mij/ons gaat alles nu goed. Ik wil nog meegeven aan elk meisje/vrouw; denk er goed na voor je een besluit neemt en denk na wat de toekomst voor jullie kan brengen en welk besluit jullie ook nemen. Het is jouw besluit en dat kan niet goed of slecht zijn alleen maar moeilijk.
Sterkte voor iedereen die voor deze keuze staat of heeft gestaan.

Veel liefs, Alleen.

 

Het verwerken van een abortus kan heftig zijn, vooral als je veel twijfelt over je keuze. Fiom kan je helpen bij de verwerking van een abortus.  
Heb je last van sombere of suïcidale gedachtes? Blijf hier niet alleen mee rondlopen. Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113.