Ik was verliefd op het kindje

Al een paar dagen had ik mijzelf misselijk gevoeld voordat er in mijn hoofd opgekomen was dat ik zo maar eens zwanger zou kunnen zijn. Het was een hele vroege, misselijke zaterdag ochtend dat de zwangerschapstest mijn voorgevoel bevestigde. Mijn vriend, die net na mij de kamer was binnen gelopen, had in mijn ogen gezien dat er paniek was. En hij zag zelfs meer dan dat.

Vluchtig bekeek ik de bijsluiter opnieuw om mezelf te verzekeren dat de streepjes op de test, daadwerkelijk positief betekende. Mijn ogen vonden de ogen van mijn vriend en op dat moment kwam er een misselijk, benauwd, paniekerig gevoel naar boven. Mijn overgeven vulde een emmer die ik telkens in m'n buurt had liggen. Het startsein was er: mijn zwangerschap(misselijkheid) was nu echt begonnen.

Er veranderde iets in mij. Nog nooit had ik met zulke grote borsten rond gelopen. En nog nooit had ik zoveel overgegeven en boven de wc pot gehangen als ik toen deed. Mijn lichaam veranderde evenals dat mijn gedachtes dat deden. Ik werd verliefd op de gedachte dat ik een kindje droeg van de man van wie ik zoveel hield. Ik werd verliefd op de gedachte aan mijn toekomstige kind. In mijn fantasie vormde ik een gezichtje, namen en dacht ik na over hoe het allemaal zou zijn als de kleine op de wereld zou komen.

De echo maakte het voor mij compleet. Een kloppend hartje en nog een shock te verwerken: ik was al negen en een halve week zwanger. De zon scheen en met twee echo fotootjes rijker pakte ik de bus naar huis. Maar toen knapte er iets in mij. Ik huilde. Zonder schaamte. Heel hard. Gewoon in die ene bus. Van de adrenaline en het onderbuik gevoel. Om mijn kindje. Want ja.. Wauw.. het was al echt een kindje!

De dag dat mijn vriend achter mij aan de kamer binnen kwam lopen om te kijken wat de uitslag van de test zou zijn zag hij een paniekerig kotstend meisje. En hij zag meer dan dat. Hij zag een meisje dat in paniek was omdat ze wist dat ze het kindje niet kon houden. Hoe graag zij het ook wilde. Want hij wilde het niet. En zonder hem zou er geen goede basis zijn voor het kindje. Iets waar ik aan onderdoor ging. Maar we konden er niet over praten.

Er ontstond een afstand tussen ons, die moeilijk te herstellen is. Ik was verliefd op dat kindje en hij voelde er niks voor. Maar anders dan hij kan ik wel zeggen dat ik gehandeld heb uit wat het beste zou zijn voor het kindje en niet wat het beste zou zijn voor mijzelf. De abortus zelf was moeilijk. Spanning vooraf en ongeloof daarna. Pas later kwamen de schuldgevoelens en de nachtmerries en de herinneringen terug aan de abortus. Vol afschuw komen de beelden voorbij. De mannelijke arts die de abortus bij me deed had me aangekeken alsof hij me bijna feliciteerde: "Goed gedaan meid. Je bent nu niet meer zwanger". Dit zou de 17e week zijn dat je in mijn baarmoeder zou groeien. Vanaf nu leef je verder in mijn hart. Ik mis je. Echt.