Ik mis je zo

Het was 2 januari 2015, ik weet het nog precies. Ik werd niet ongesteld in mijn stopweek en mijn moeder drong erop aan dat ik een zwangerschapstest moest doen. Ik deed er maar een beetje lacherig over. Ik keek mijn ex aan en ik zei: "Ik ben niet zwanger hoor, dat kan echt niet" Mijn ex gaf me een knipoog.

Samen reden we naar de drogist in een ander dorp, want ik wou niet een bekende tegenkomen als ik een zwangerschapstest zou kopen (Op dat moment was ik 19). Maar zo bang. Snel pakte ik een clearblue test uit de schappen en legde het zenuwachtig maar vastberaden op de toonbank, en betaalde. De cassiere was heel begripvol en deed er direct een tas omheen. Zo snel als ik kon liep ik naar mijn ex en we reden naar zijn huis.

Toen de avond viel werd ik steeds zenuwachtiger voor de uitslag en ik moest en zou die test doen, maar mijn schoonmoeder vertelde me dat ik het beter in de ochtend kon doen met je eerste urine omdat daar de meeste hormonen in zaten. Goed, eigenwijs als ik ben, deed ik de test midden in de nacht... Daar zat ik dan, het stikje in mijn urine... Even wachten, en BAM, tranen schoten in mijn ogen. Ik was zwanger.

Ik wou het kindje niet houden. Ik dacht na. Wat heb ik nou? Wat kan ik dat kindje nou bieden? Mijn ex had kans om uitgezonden te worden, en ik zat in mijn examenjaar. Daarnaast ging ik op stage op Terschelling. Ik had amper geld om ons te onderhouden. Ik wilde niet een meisje worden dat bij de Appie achter de kassa zit omdat ze haar diploma niet kon halen (no offense).

Ik wilde afstuderen. Ik wilde nog een opleiding doen en de wereld rondreizen als stewardess! Verward, moe en intens verdrietig maakte ik mijn ex wakker. Toen onze blikken elkaar kruisten, zakte ik weg. Daar zat ik, op de grond. Op dat moment was in een klap mijn zorgeloze leventje weg. En wist ik niet wat voor een emotionele achtbaan me te wachten stond.

De volgende dag gingen we schaatsen met onze vrienden, we wilden ze niks vertellen. Maar mijn ex was verward, blij en verdrietig en klapte er zo uit dat ik zwanger was. Onze vrienden schrokken, maar waren ook blij voor ons. Ze gaven ons allebei een dikke zoen en feliciteerde ons. Ik bevroor. Ik begon te denken, wat als ik deze zwangerschap doorzet? Word ik dan gelukkig? Is het verstandig? Misschien kon ik wel op stage gaan... Dit soort dingen zouden vast niet nieuw zijn. Toch? En mama en papa, zouden die dit wel willen? ze kunnen hun eigen dochter er niet uitschoppen toch? Of....

Die hele middag is een waas voor mij. Ik herinner me alleen dat ik mijn beste vriendin appte, en zij me in paniek opbelde, wat logisch was. Ze bestookte me, weliswaar goed bedoeld, met allerlei vragen: Hoe kan dit, je bent toch aan de pil? Wanneer heb je die test gedaan dan? Wil L. het wel houden? Weten je ouders het al?

Op dat moment barstte ik in tranen uit en heb ik op een woedende toon gezegd dat ik naar huis wilde, en dat gebeurde ook. Vanuit de schaatshal zijn we direct naar mijn huis gereden en hebben we gepraat en ruzie gehad. Ik wou het niet houden en hij opeens wel, terwijl hij me zou steunen! Eenmaal thuis hoefde ik alleen maar de keuken in te lopen en mijn moeder wist genoeg. Ze stuurde mijn broertje weg, en het gesprek, waar ik altijd van had gedacht dat ik niet zou hebben met mijn ouders begon.

Ze waren boos, en teleurgesteld. Maar vastberaden op mij te steunen in de moeilijkste periode van mijn leven. Mijn ex zei niks. Hij hielp me niet, en keek mijn ouders niet eens aan. Het kwam allemaal op mijn schouders terecht en dat was zwaar... Op een gegeven moment ging hij gewoon naar huis en liet me huilend bij mijn ouders achter. Een echte "held" dus. Dit was het begin van een slopende ruzie tussen ons.

De volgende dag belde ik mijn huisarts voor een afspraak en ik kon die middag terecht. Mijn ex ging wel mee, maar wou mij ervan overtuigen dat ik het kindje moest houden. Maar sterk als ik ben, hield ik voet bij stuk. Ik werd onderzocht, en de afspraak werd gemaakt. Vier dagen moest ik wachten, en dus was ik die dagen nog zwanger. En ik twijfelde, maar mijn moeder heeft me ontzettend goed gesteund. Op 8 januari 2015 was het zover: ik moest me melden bij de abortus kliniek in Zwolle (super aardige begeleiding daar trouwens, ze geven echt om je en hebben het beste met je voor!)

Eerst moest ik praten, formulieren invullen en wachten in een wachtkamer. Na ongeveer een halfuurtje werd ik opgehaald en moest ik medicijnen slikken om mijn baarmoeder zachter te maken. Na 1 uur wachten was het dan zover. Ik liep mee naar de behandelkamer en kreeg nog een echo. Het kindje was toen 6 weken en 4 dagen oud. Ik heb niet naar de echo gekeken. De arts was lief en de assistente stelde me gerust. De curettage was een hel en ze hebben toen gelijk een spiraal aangebracht.

Na die tijd heb ik liggen huilen en geschreeuwd om mijn moeder, vanwege de pijn en het verdriet. Ik heb daarna nog zeker 3 maanden wee├źn gehad. En heb ik heel veel spijt gehad. Telkens als ik kindjes zag, of vrouwen die zwanger waren brak mijn hart en moest ik huilen. Nu, eind 2015 heeft het een plekje in mijn hart. Maar dat kindje blijft van mij en ik zal hem of haar altijd missen...

Liefje, ik mis je.