Ik mis je

Mijn verhaal begint bij een jongen. Toen ik vijftien was ontmoette ik hem. Onze relatie eindigde toen ik zestien was, omdat ik was vreemdgegaan (toen vond ik dat normaal, vraag me niet waarom want ik heb geen flauw idee) en door veel ruzie die bleef doorgaan. Pas toen ik erachter kwam dat het écht klaar was tussen ons realiseerde ik me wat ik had gedaan. Hij was de enige waar ik me op mijn gemak bij voelde, de enige waarbij ik langer dan drie dagen kan zijn en mijn eerste echte liefde. Het is nog steeds mijn eerste liefde.

De jaren erna zagen we elkaar nog regelmatig en we waren er nog altijd voor elkaar. Ik hou nog steeds van hem en dat zal waarschijnlijk nooit weg gaan. Ongeveer een jaar geleden is het net iets veranderd, de connectie was sterker geworden, maar ik was niet zijn vriendin. En nu komen we tot het gedeelte waar het om draait, ik werd zwanger. Ik denk dat het ongeveer twee maanden geleden is toen mijn moeder en ik aan de tafel zaten en ik er aan dacht om weer (ik heb er al heel vaak een genomen) een zwangerschapstest te nemen, vanwege mijn wat opgezette onderbuik. Ik ging wat lacherig in het gedoe mee. Ik had namelijk nooit gedacht dat mijn lichaam in staat zou zijn om een kind te baren (wat natuurlijk wat stom gedacht is) en daarbij had ik er dus al zo vaak een gedaan dat ik gewend was om het woord 'negatief' te zien staan.

Die avond deed ik de test in mijn badkamer en kwam er uit: positief. Mijn hart stopte en ik ging half van mijn stokje. Mijn moeder was erbij en de probeerde me te troosten. Ik was ten einde raad. Die nacht is mijn beste vriendin nog in de auto gestapt en zijn we bij het strand gaan zitten. Ik was er vanaf het begin zeker van dat het een meisje was, ik praatte perongeluk alsof het een meisje was en ik droomde over een jong meis je met lichte ogen en licht bruin haar. Dit klinkt waarschijnlijk te idioot voor woorden, maar zo voelde het voor mij.

De dag erna belde ik naar de dokter en die gaf me een verwijzing naar de kliniek. Ik belde direct die dag naar CASA en werd verteld dat ik een week wettelijk verplichte bedenktijd had. Ik stuurde ook die middag een bericht naar mijn ex, die momenteel op een feestvakantie was met zijn vrienden (niet bepaald een goede timing). Ik zei dat ik het donderdag (de dag dat hij terugkeerde) zou vertellen. Hij bleef aandringen dat ik het moest vertellen maar hij had "geen geld om te bellen". Ik vertelde hem per sms dat ik zwanger was. Daarna heeft hij me een dozijn maal gebeld (toen kon het wel). Hij wilde dat ik een abortus zou doen en ik wist het zelf niet zeker.

De dagen erna was ik emotioneel uitgeteld. Ik bleef maar twijfelen. Ik heb nog zo veel dromen, ik ben nog zo jong en daarbij, de jongen waar het van is is niet eens mijn vriend. Uiteindelijk besloot ik om ermee door te gaan. Eenmaal op woensdag reden mijn moeder en ik half Nederland af naar de kliniek. Daar aangekomen werd ik direct in een kantoor gezet en stelde de vrouw mij vragen. Ze was heel aardig en ik kon het goed met haar vinden. Ze heeft nog een klein bloedprikje gegeven voor mijn bloedgroep en toen gaf ze me de pil die de zwangerschap acuut stopte.

Opeens vond ik het niet meer zo gezellig en mijn stemming veranderde naar angstig en twijfelachtig. Ik trilde met de pil in mijn hand en nam hem in, nog steeds met twijfel. Direct erna moest ik naar de wc. Ik twijfelde of ik de pil zou uitspugen. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Verder was de dag somber, ik voelde me zo slecht. Ik had het gevoel alsof een stuk leven in me dood ging, wat ook zo was. Het deed geen pijn lichamelijk maar ik was kapot van verdriet. Ik wist dat het de juiste keuze was maar je twijfelt nou eenmaal enorm op zo'n moment.

De week erop moest ik vier pillen vaginaal inbrengen. Ze waarschuwden in de kliniek dat je wel pijnstillers in moest nemen, maar aangezien het drie uur duurde tot de abortus in gang werd gezet dacht ik dat na het inbrengen van de pillen te doen. Ik lag vijf minuten op de bank tot ik een immense pijn voelde. Ik probeerde aan mijn moeder te vragen of ze een paar paracetamol wilde brengen maar er kwam niet veel uit mijn keel. Toen ik eenmaal de paracetamol in had genomen voelde ik me direct ziek en ik gaf direct over.

De pijnstiller was weg en ik kon niet bewegen, praten, ademen of uberhaupt denken van de pijn. De weeën kwamen na elke halve seconde voor iets langer dan drie uur. Ik heb ook nog moeten overgeven tussendoor. Vreemd genoeg was het overgeven het minst erg aangezien ik dan even voor een stukje andere pijn erbij voelde. Ik ben erna in slaap gevallen, hoogstwaarschijnlijk dankzij de hoeveelheid energie ik had gestoken in het ademhalen. Toen ik wakker werd had ik alleen pijn bij het recht staan, ik had nog geen druppel bloed verloren. Toen ik later naar de wc ging kwam het eerste bloed en weefsel eruit. Daarna nog een paar keer, dat deed geen pijn.

Een paar weken later deed ik een test aangezien dat moest van de kliniek. Er stond dat ik niet meer zwanger was. Ik kon en kan het niet goed geloven, ik ben bang voor nog een zwangerschap elke keer als ik mijn baarmoeder voel. Nu, een maand of anderhalf later denk ik er nog steeds veel bij na. Wat logisch is. Mijn ex is erg zorgzaam. Ik krijg nog steeds huilbuien zo nu en dan. Ik heb het goede gedaan maar het is nog lang niet verwerkt. Ik mis haar. Ik mis de band die was ontstaan.

Nog wat overige informatie. Ik heb mijn abortus bewust gedaan via een pillenkuur zodat het embryo op een deels "humane" manier mijn lichaam verliet. Ik wilde afsluiten op een voor mijn gevoel respectabele manier voor iets wat veel voor mij betekende. Ik zeg niet dat het geen pijn doet, maar als iemand twijfelt op welke manier, kies de manier waarbij jij je het prettigst voelt (mentaal). Ik wens het niemand toe, het is een erg traumatiserende ervaring. Maar je kan het aan. Uiteindelijk. Ik ben enorm dankbaar voor mijn familie, beste vriendin en mijn ex.