Ik hoop nooit meer voor dit besluit te hoeven staan

Mijn vriend vond dat mijn buik groter was geworden. Hij zei als grap je bent toch niet zwanger heh? En ik zei natuurlijk niet maar alsnog hebben wij voor de zekerheid een test gekocht. De uitslag was een beetje vaag. Bij de eerste uitslag stond er 1 streepje en 2e 2 strepen waarvan de 2e streepje vaag erop stond. We wisten nou niet of wij als positief of negatief moesten inzien. Mijn vriend zei dat ik duidelijk zwanger was.

We hadden duidelijk het besluit om het weg te halen mocht het mogelijk zijn (aantal weken). Er ging van alles door ons heen. We hebben zelf een kind van 5 jaar die veel aandacht nodig heeft en financieel is het ook niet redbaar, je kent dat wel. Na de uitslag toch maar contact opgenomen met de abortuskliniek. In eerste instantie wilden we weten hoever en er dan een besluit over nemen. We hebben er naartoe gebeld en een afspraak gemaakt. Maar omdat ik langer niet ongesteld was geweest, heb je een bedenktermijn van 5 dagen.

5 dagen later hadden we een gesprek gehad. Mijn vriend wilde het niet. Daarna heb ik een echo laten doen en ik was al 14 weken. Die vrouw gaf aan dat de behandeling niet door kan gaan omdat ik in het 2e trimester zat en ze hadden geen arts hadden die onder narcose doet die dag. We moesten 5 dagen wachten en laten bezinken  hoe en nu? Het was al verder dan wij dachten. Er ging van alles door mijn hoofd. Je wilt het diep van binnen wel, leuk voor de eerste en ik wil het niet weg laten halen (moeder instinct + hormonen).

Uiteindelijk, 2e gesprek gehad en ik voelde dat het niet goed is wat we deden. Ik zat in de wachtkamer en belde mijn vriend en zei ik wil hier weg en wil hier niet zijn. Hij zei ik kom je nu halen. Toen ik naar beneden liep zei ik tegen de vrouw dat ik alles wil annuleren en dat ik weg ga. Ze wilde even met me praten en zei niks is verplicht het is jouw besluit. Uiteindelijk met haar gepraat. Ze vroeg wat ik wilde etc. Ik zei mijn hart zegt houden mijn hoofd weghalen. Na het gesprek heb ik toch besloten om te houden maar ik had toch nog strijdige gevoelens dat het nog niet echt definitief besloten is.

Mijn vriend zei dat we het niet kunnen redden financieel en dat hij toch achter het besluit staat. Thuis aangekomen weer gebeld naar de kliniek om onder voorbehoud de afspraak te zetten. Het duurde te lang en weer zit je te piekeren dat het niet voorbij is. Uiteindelijk na onenigheid met mijn vriend had ik besloten om toch achter het besluit te staan om weg te halen. Aangekomen bij de kliniek was ik verdoofd en kon qua emoties uitschakelen.

Eenmaal weggehaald kwam ik erachter dat ik verder was dan we dachten 17 weken. Het kwam hard aan toen ik de brief zag dat toe gericht was voor de dokter en daar stond 17 weken. Het klinkt cliché maar heb wel spijt dat ik heb weg laten halen. Het is moeilijk om een besluit te nemen onder druk plus de hormonen etc. Met het gevoel kan je niet helder nadenken. De meeste zouden dit wel herkennen.

We zitten nu in een rouwproces. Het is altijd achteraf gezien, kon ik het maar terug draaien. Het besluit is eenmaal gemaakt. Ik hoop nooit meer voor dit besluit te hoeven staan. Voor sommige is het een opluchting en voor ons is het besef dat we ons kind hebben wegghaald. Blijf praten met mensen in je directe omgeving zodat je het uiteindelijk een plek kan geven. Ieder zijn eigen besluit betreft abortus. Je kan andermans situatie nooit beoordelen. Mocht het ooit weer gebeuren dan is abortus geen optie.