Ik fantaseer nu eenmaal over je

Mijn meisje. Als ik de kans had gaf ik je all prinsessen van de wereld. Als ik de kans had had ik de tijd teruggedraaid. Het was niet ideaal maar we hadden er wel uitgekomen. Nu ben je misschien ver weg maar ik wil je zo graag bij me voelen. Hoe moet dat, is dat mogelijk of moet ik het vergeten? Het is zo alleen en leeg zonder jou! Wat ben ik aan het raaskalken denk ik bij zo'n bui, maar ik kan dit toch niet vergeten?

M'n dochtertje, ik ben een vuile egoïst! Een domme tiener, belachelijk onnozel. Alleen maar bezig met uitlerlijk, populariteit en materiele zaken. Dit deed ik er even tussendoor alsof het niks was. Dat bleef ik ook zeggen, je was nog niks. Als ik je niet weg had gehaald, had ik je misschien wel dood gezopen. God wat haat ik mezelf. Meisjes van 16 zijn dom en naïef. Niet alle meisjes maar ik dus wel.

Ik wilde zo nodig bij de populaire meiden horen en daar deed ik alles voor. Als je haar maar goed zit. De acceptatie van mezelf lag in wat anderen van me vonden en waar ik bijhoorde. Buiten mezelf dus. Als m'n vriendinnen mij zouden laten vallen om een schande of dat ik simpelweg niet cool meer was, zou ik niet aankunnen. Mijn schaamte zit dus vooral in dat ik niet eens serieus overwogen heb om je te houden.

Een dikke buik en een kinderwagen op het schoolplein, zie je het voor je? Geen haar op mijn hoofd en vooral zo snel mogelijk vergeten dat je gebeurd was. Niet 1x met je vader over gehad helemaal niets. Voor mij was je een 'oepsie'. Nu, 10 jaar later heb ik zoveel nieuwe inzichten en staat mama heel anders in het leven. Kinderen KRIJG je, het zijn geschenken van God. Ik heb jou moeten verliezen om er van te mogen leren. Ik mag bewuster met mijn lichaam omgaan. Ruimte maken voor positieve energie en deze ellende achter me laten. Maar vergeten zal ik je niet Evi. Echt nooit, mama heeft spijt. Geloof je dat? Sorry liefie, en dat meen ik.