Hope

Hope, zo heb ik je genoemd. Je zou een meisje zijn, dat voel ik gewoon. Mijn tweede meisje, jongste van vijf en het mocht niet zo zijn. Ik heb de keuze gemaakt om je niet geboren te laten worden, omdat ik je gewoon weg niet kon bieden wat je nodig hebt. De relatie met jouw papa zit al jaren niet goed en probeer nu ook uit alle macht om alleen met je broers en zus verder te gaan, zodat jou niet laten komen niet voor niks is geweest.

Maar het is zo moeilijk. Elke dag denk ik aan jou en hoeveel ik van je hou. Hoeveel spijt ik heb en hoe het had kunnen zijn. Jouw oudste broer weet van jou en had gezegd 'had me eerder laten weten, we hadden het wel gered'. En ik weet dat dit het beste is, want ik had het niet aangekund. Zeker nu ik weet dat je vader nu wel een kindje krijgt met haar, de vrouw die onze relatie heeft gekost, omdat hij maar bleef vreemdgaan.

Wil hem niet zwart bij je maken, want het is een geweldige papa, maar als partner heeft ie mij kapot gemaakt. Jij zou een maandje ouder zijn geweest en ik zou kapot gegaan zijn en niet goed voor je kunnen zorgen schat. Het spijt me. Ik heb nu al alle kracht die ik in me heb nodig om voor je broers en zus te zorgen.

Ik weet het, is niet eerlijk. Ik heb je nooit een kans gegeven om van het leven te proeven, maar ik kon het niet. Het spijt me vreselijk, elke dag moet ik leven met dit verdriet en ik had gewild dat alles anders was. Ik heb je Hope genoemd en ik hou van je. Ben moeder van vijf kindjes en niet van vier. Ik zal je altijd in mijn hart dragen lieverd, altijd. Het spijt me vreselijk dat ik je nooit in mijn armen heb kunnen dragen.....