Een voor de hand liggende keuze

Hoi allemaal, ik ben een meisje van 18 jaar en ik heb afgelopen mei een abortus gehad (toen 17 jaar oud). Toen ik erachter kwam was ik al 8 a 9 weken zwanger. Ik had halverwege die tijd al een test gekocht omdat ik me niet helemaal goed in me vel voelde. Maar uit die test kwam negatief. Ongeveer 3 weken later heb ik weer een test gekocht omdat ik s'ochtends moest overgeven. Uit die test kwam vrijwel direct positief.

Even sloeg de paniek toe. Mijn vriend was heel steunend. Ik heb ruim een halfuur hysterisch gehuild. Toen hebben we een tijdje gepraat. Wat willen we? Eigelijk was de keuze voor de hand liggend, een abortus. Ik was 17 en mijn vriend 19. We zijn nu ondertussen al 3,5 jaar samen en tussen ons zit het goed. Maar toch wisten we dat we het niet konden houden. We zijn jong, ik zat middenin in mijn opleiding en het bedrijf waar mijn vriend werkte waren ze aan het reorganiseren.

We hebben die avond met mijn ouders gepraat en zij gaven aan 100% achter onze keuze te staan, welke dat ook mocht zijn. De volgende dag hebben we een afspraak bij de huisarts gemaakt. Bij de huisarts voelde ik me enorm opgelaten. Ik schaamde me kapot. Hoe kan dit mij nou gebeuren? Ik slikte netjes elke dag de pil. Maar ben er blijkbaar doorheen zwanger geworden. Toen hebben we ook ons besluit gemaakt. We konden dit kindje niet laten komen. Ja ik noem het een kindje. Ik zal het nooit als een eitje zien. Voor mij was het een kindje. Zo zal ik het altijd zien, dat zit gewoon in mijn hoofd.

Anyway, een week later kon ik terecht bij de kliniek. Mijn vriend en moeder gingen mee als steun. Ik moest nuchter zijn en had om 12:00 een afspraak. Echter had ik pas het eerste gesprek en de echo ruim een uur later. Dat maakte het alleen maar moeilijker. Je zat in een wachtruimte met allemaal mensen en ik had het idee dat iedereen mij aanstaarde. Ik heb wel de echo gezien, ik had me voorgenomen om dit niet te doen maar toch kon ik het niet laten. Daarna moest ik alleen mee en werd naar een zaal gebracht en mocht ik me omkleden.

Een halfuurtje later was ik aan de beurt. Ik was ontzettend bang. Maar de verpleging was erg aardig. Toen kreeg ik een infuus zodat ik onder narcose ging. Daarna werd ik wakker op de zaal en had me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Maar tegerlijktijd zo opgelucht. Ik had ontzettende buikpijn en kreeg iets tegen de pijn, maar daar werd heel duizelig van. Toen dat weggetrokken was hebben ze me nog even in de gaten gehouden maar daarna mocht ik naar huis. Eenmaal thuis heb ik alleen maar geslapen. En de 2 weken daarna bijna niks kunnen doen.

Thuis kon ik er goed overpraten en ook met mijn vriend. Na die 2 weken ging ik weer naar school. Even ging het heel goed met me. Maar toen kreeg ik kraamzorg lessen en dat was een gevoelig puntje. Ik heb contact met iemand op school gezocht en daarmee gepraat. Dat ging goed en na enkele weken voelde ik me weer de oude. Ik hield op met de gesprekken en pakte me leven weer op. Ik leidde mezelf af dmv vakanties en stage. Maar sinds 2 weken ga ik weer naar school en al sinds enkele weken geleden voel ik me er schuldig en heb spijt gevoelens.

Ik heb weer gepraat met de hulpverlener op school. En uit dat gesprek is gebleken dat het komt doordat ik mezelf geen rouw proces heb gegund en geen idee hoe ik met verlies om moet gaan. Ik vind het lastig om er nu nog over te praten want ik wil niet anderen ermee lastig vallen. Door me positiever voor te doen dan ik me voelde, komt nu de klap extra hard aan. Op dit moment ben ik er nog druk mee bezig om het te verwerken. Dus als iemand tips heeft of eigen ervaring hoor ik dat graag. En begrijp me niet verkeerd, ik weet dat ik de juiste keuze heb gemaakt al is het soms nog zo lastig. Sorry voor het lange verhaal. Dankje voor het lezen.