Geen spijt

Ik kom zelf uit een gezin van 4 en wilde ook altijd een groot gezin. Maar mijn man dacht er anders over. Voor hem was 2 het maximum. Dus na 2 meisjes, ondertussen 7 en 4,5 jaar, was het voor hem goed geweest. Ik ben altijd blijven hopen, nam geen pil, maar hij nam geen risico. Met dat de tijd verstreek begon ik wel wat te twijfelen of ik het nog wilde en begon stilletjes aan mijn droombeeld van een groot gezin te verdwijnen. En net dan werd ik onverwacht zwanger - 10 dagen voor mijn eisprong - dit kon geen toeval zijn!

Mijn man bleef bij zijn standpunt, hij wilde het niet maar ik twijfelde enorm. Wat mij uiteindelijk heeft overhaald tot abortus is het idee dat zo'n derde dat 5 jaar jonger zou zijn niet veel zou hebben aan de 2 oudere zussen die 2 handen op 1 buik zijn en omgekeerd zou het hen en ons niet gemakkelijker maken. We werken allebei full-time en hebben dat nooit ander s gewild. Bovendien is mijn man 42 en ik 38 en vinden we dat best al oud, zeker als je al 5 jaar uit het babystadium bent. Kortom het rationele heeft het gewonnen van het emotionele.

De ingreep was emotioneel wel heftig (ik was bijna 8 weken), de dag zelf en de dag erna was ik verdrietig maar ik heb geen spijt. Het is goed zo en ik heb nu meer quality time met mijn meiden. Ik wou mijn verhaal delen omdat degenen die geen spijt hebben dit zelden doen denk ik (hebben hier minder nood aan), terwijl ik vind dat een baby geen puur emotionele beslissing mag zijn. Het belang van het kind gaat boven alles, niet je eigen droombeeld en emoties.