Geen goede beslissing

Ik ben een moeder van 33 jaar, heb twee kindjes van 2 en 4 jaar. Gelukkig getrouwd ook. Eind april bleef mijn ongesteldheid uit en bleek ik door een test toch zwanger te zijn. Het was schrikken, want ik wist dat mijn man niet meer dan twee kindjes wou en ik niet wist hoe hij hier op zou reageren. Ik zag het meer als iets was zo had moeten zijn, toch zwanger worden ondanks anticonceptie. Ergens was ik ook wel blij, vond ik het iets moois. Ondanks dat ik het ook verschrikkelijk eng vond, de reactie van mijn man en hoe we het financieel ook allemaal zouden moeten doen.

Onze moeders hebben altijd gezegd niet meer dan op twee kindjes te willen en kunnen passen en een kinderdagverblijf zat er voor ons niet in vanwege de kosten en vaste lasten. Hoe erg dat dan ook is. Het liefst had ik het huis willen verkopen, maar dat zit er nu niet in vanwege de huizenmarktproblemen. We zouden een giga restschuld hebben ook, dat wil je ook niet en dat gun je je huidige twee kindjes ook niet.

Na wikken en wegen toch naar de abortuskliniek gegaan samen en een gesprek aangegaan. Ergens hoopte ik dat mijn man er nog op terug zou komen, maar dat gebeurde niet. Hij bleef bij zijn beslissing. Ik was zelf van mening dat als we beiden heel graag wilden we er samen op de een of andere manier toch wel uit zouden komen. Maar mijn man bleef voet bij stuk houden en gaf ook aan niet gelukkig te zijn met drie kindjes. Voor hem heb ik mij dis groot gehouden in de abortuskliniek en doorgezet.

Het kindje is weggehaald en ik heb het niet willen zien. Vond het verschrikkelijk. Ik voelde me gelijk al zo verdrietig en zo slecht. Dit was voor mijn gevoel tegen de natuur in. Heb wat afgebeden de tijd erna als ik alleen in bed lag. Overdag ging het leventje gewoon door en kon ik er redelijk mee om gaan. Maar nu naar de zomervakantie gaat het een stuk slechter met me. Ik heb in Italiƫ tijd gehad om na te denken en te beseffen wat er allemaal is gebeurd. Ik denk dat nu de verwerking pas plaats vind.

Ik voel me zo leeg, verdrietig, boos, schuldig en moordenaar van mijn kindje. Heb vaak het gevoel geen goede beslissing te hebben genomen. Voor ons huwelijk heb ik het weg laten halen, maar nu zit ik met de ellende emotioneel en dat komt ons huwelijk ook niet ten goede. Ik kan ook heel weinig van de kindjes hebben, omdat ik erg emotioneel ben en dat vind ik ook heel erg. Ik geniet van alles minder merk ik. Ik wil er heel graag iets aan doen en mijn man ook, maar weten niet goed hoe.

We hebben online hulp via FIOM, maar dat gaat ook erg langzaam. Nu vanwege de vakantie al 5 weken helaas geen contact kunnen leggen en heb het nu eigenlijk heel erg nodig. Heeft iemand soort gelijke ervaringen en kan iemand mij daarbij helpen hoe jullie de verwerking zijn aangegaan? Ik hoor het graag.