Geen gemakkelijke keuze

Ik begin bij 6 jaar geleden, toen leerde ik mijn toenmalige vriend kennen. De eerste 4 jaar was het een super relatie, maar daarna raakte we in een sleur. Er gebeurde zoveel, ik werd zelfs bang voor hem. Ik had niet het lef om zomaar mijn spullen te pakken en weg te gaan, ik had iemand nodig die me een duwtje in mijn rug gaf. En ja hoor, ik leerde een andere jongen kennen. Vrijwel meteen waren er sterke gevoelens van beide kanten. Hij liet me beseffen dat ik met mijn ex niet gelukkig kon worden en met hem wel.

Het ging allemaal vrij snel, na 2 weken was ik weg bij mijn ex en had ik een relatie met de ander.Hij was super lief, had alles wat ik in een jongen zocht. Maar na ongeveer 3 weken,wou hij me niet veel meer zien, verzon smoesjes om niet naar me toe te komen en ik mocht ook niet naar hem toe. Ik had best veel stress door alles wat er gaande was en dacht dat daarom mijn menstruatie weg bleef. Ik was ook misselijk en viel veel af. Stress, daar komt het door probeerde ik me zelf te vertellen. Ik wist natuurlijk dat als ik zwanger zou zijn hij het nooit goed zou keuren.

In een weekend ging ik met hem naar een verjaardag van een vriendin. Gek genoeg zagĀ  ze meteen dat er iets aan de hand was, en ik vertelde haar het verhaal. Toevallig had ze nog twee testen liggen en gaf me die mee. De dag daarna was ik thuis, met hem. Met heel veel tegenzin heb ik de test gedaan en dat was even flink schrikken, positief! Voor de zekerheid deed ik de tweede test ook nog, en die was ook positief.

Mijn vriend zat in mijn slaapkamer, had geen aandacht voor mij en ik kon geen gesprek met hem aangaan. Ik moest het hem wel vertellen dus ik gooide de test naar hem toe en vroeg of hij wou kijken. Ik hem iemand nog nooit zo geschrokken zien kijken, hij was behoorlijk in de war. Hij zei tegen me, "we komen hier wel uit schat, wij samen. Ik wil alleen nog geen kindje, dus je moet het weg laten halen." Ik was eigenlijk best blij met zijn reactie en dacht bij mezelf, hij moet bijkomen van de schrik en wil het uiteindelijk wel houden.

In de avond ging hij weg, ik heb hem nooit meer gezien. Ik kreeg nog wel een smsje met erin dat ik het weg moest laten halen en dat ik het aan niemand mocht vertellen. Stom genoeg, heb ik er niet verder over nagedacht en meteen een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek. Twee dagen later kon ik terecht. Verstand op nul, en gewoon gaan.

De twee weken na de behandeling ging het prima, weinig lichamelijke pijn en ook geen spijtgevoelens. Na 2 maanden ging ik me dingen afvragen, hoe had het geweest als ik je had gehouden, was je een meisje of een jongetje? Ik had sterk het gevoel dat het een meisje was. Het spijt gevoel werd steeds sterker en sterker, ik had het nooit moeten doen.
Nu, bijna een jaar later denk ik nog elke dag aan het kindje, mijn kindje. Als ik iemand met een kinderwagen zie lopen, of een vriendin die zwanger wordt, confronteert dat me en kan ik wel huilen. Ik heb wel een nieuwe vriend, waar ik mee samenwoon en ontzettend gelukkig mee ben. Ik kan er met hem goed over praten en begrijpt dat het erg moeilijk voor me in. Hij zegt dan altijd heelĀ  lief, "onze tijd komt nog wel, dan krijgt je kindje boven in de hemel een broertje of zusje waar ze over kan waken"

Denk er dus altijd goed over na, voor mij leek het een makkelijke keuze, maar uiteindelijk was het alles behalve dat.

Elissa.