Geen enkel moment spijt gehad

Het begon allemaal een paar weken geleden. Ik was net begonnen aan mijn eerste jaar op de universiteit. Ik feestte veel maar werkte ook hard om mijn studie te behalen. In de tussentijd had ik ook een vaste partner. Ik kende hem van waar ik vandaan kwam en we waren op dat moment 10 maanden bij elkaar. Ik merkte dat ik snel geprikkeld was, erg moe en constante hoofdpijn. Ook had ik de afgelopen weken wat buikpijn. Ik was vorige maand niet ongesteld geworden, maar ik had die afgelopen maand erg veel stress gehad en mijn zwangerschapstest was negatief.

Maar toch zei een stemmetje in mijn hoofd dat het niet klopte. Mijn vriend gaf aan dat ik abnormaal veel sliep en dat ik erg weinig at in vergelijking met de afgelopen maanden. Dus besloot ik het zekere voor het onzekere te nemen en haalde ik nog een zwangerschapstest. Op het moment dat ik de zwangerschapstest ging halen ging ik er eigenlijk van uit dat ik toch niet zwanger was. Dit zou mij vast niet gebeuren. Diep van binnen zocht ik alleen naar bevestiging. Ik nam de test de volgende ochtend. Het waren de meest spannende minuten van mijn leven. En ja hoor… Ik was zwanger. Die 2 streepjes sloegen onmiddellijk aan. En ik vond het niet eens erg… het was een bevestiging op wat ik stiekem eigenlijk al wist.

Na de uitslag heb ik onmiddellijk mijn vriend gebeld; hij kon zijn oren niet geloven. Hij wist zich geen houding te geven en probeerde rustig te blijven. Nadat ik hem had gebeld besloot hij uit noodkreet zijn gehele klas te vertellen dat ik zwanger was en dat hij een tienervader zou worden. Dit gaf duidelijk aan dat hij zelf niet wist hoe je ermee om moest gaan. Vervolgens heb ik de huisarts gebeld met de vraag of ik onmiddellijk langs mocht komen om een abortusafspraak te maken. Ik mocht diezelfde dag nog langskomen en we hebben onmiddellijk een afspraak gemaakt bij de abortus kliniek 5 dagen later.

De dagen na de zwangerschapstest waren afschuwelijk. Ik heb bijna elke dag moeten braken. Ik at nauwelijks omdat ik constant misselijk en moe was. De vermoeidheid is moeilijk te omschrijven. Ik heb me in mijn leven nog nooit zo moe gevoeld als in die week. Ik werd letterlijk gesloopt wakker, zelfs eten ging met moeite. Ik was al buiten adem als ik opstond. En ik was maar net zwanger, maar ik heb oprecht respect voor alle moeders die zich zo 9 maanden lang hebben gevoeld. Emotioneel was het ook zwaar. Het gevoel dat er iets in je groeit is onbeschrijfelijk. Ik probeerde de verhalen op internet te lezen, maar daar kwam ik alleen tot de conclusie dat ik een slecht mens ben en dat ik mijn kind vermoord. Ik heb er nog over nagedacht om het kind te houden, maar dat was onmogelijk. Hoe moet ik een kind opvoeden met een DUO lening in een kamertje van 19 m2??

De volgende maandag werd ik gespannen wakker. De dag was aangebroken. De zenuwen wist ik nog aardig onder controle te houden tot aan de abortuskliniek. Het moment dat ik over de drempel liep wilde ik schreeuwen, ik wilde janken, waarom moet mij dit nou weer gebeuren? Ik wil dit kind helemaal niet, maar ik wil hier ook helemaal niet zijn, maar het is wel mijn kind. Uiteindelijk moesten we in een wachtkamer wachten. Toen we de spreekkamer inliepen, zag ik de behandelarts al zitten. Ik moest gaan zitten en de procedure werd aan me voorgesteld. Alles werd erg goed en secuur uitgelegd. En er werd meerdere keren aan mij gevraagd of ik nog steeds met de behandeling akkoord ging. De arts was erg vriendelijk en behulpzaam, dat was de reden waarom ik gelijk brak. De vrouw gaf me een zakdoekje om mijn tranen te stoppen. Maar ik wilde niet zwak zijn… niet nu. Ik had mijn beslissing genomen, ik moest hard zijn voor mezelf. Emoties en dit moeten gescheiden zijn. Als ik emotioneel werd, wil ik het misschien wel houden… Dan had ik mijn leven en dat van mijn kind verpest. Ik kan dit kind op dit moment geen toekomst geven. Mijn vriend was op dit moment ook geen vaderfiguur, hij zou me alleen laten met het kind.

Na het gesprek met de arts moest ik mijn medicatie innemen en werd ik uiteindelijk naar de vrouwenkamer gestuurd. We hadden met z'n allen voor curettage gekozen. Ik moest me in de vrouwenkamer omkleden en maandverband in doen. Hoe erg zou het kunnen zijn, het duurt maar 15 minuten? Uiteindelijk werd ik geroepen en liep ik de operatiekamer in. Ik zag mijn vriend lijkbleek naast de operatiestoel staan. Toen begon het… Die eendenbek was koud en voelde pijnlijk aan. Maar ik wilde niks laten merken. Ik wilde niet zwak overkomen. De eerste paar minuten waren pijnlijk, maar dat was alleen het prikje. Toen kwamen de ergste 3 minuten van mijn leven. Ik kon alleen maar nog aan de pijn denken. Ik schreeuwde het uit, de tranen liepen over mijn wangen en ik probeerde me te vermannen…maar dat lukte niet echt. Ik kneep iedereen zijn hand helemaal verrot en ik zag het medelijden van mijn vriend op zijn gezicht. Ik was boos, waarom moest ik dit meemaken. Ik had zoveel pijn, terwijl hij hier zonder pijn zat… het is toch 50/50.. we hadden hier toch beiden een aandeel in.

En toen was het klaar. Ik was verward… duizelig en misselijk, oh zo misselijk… en een soort van onteerd gevoel. Ik voelde me vies. Ik kon nauwelijks op mijn benen staan. Ik werd de behandelkamer uitgetrokken. Ik mocht nog even het klompje cellen/kwakje/stukje weefsel/ mijn kind zien (hoe je het ook wilt noemen). En toen werd ik op een bed neergelegd. Ik had het zo koud. Ik heb nog moeten overgeven en ik voelde me zo vies. Ik heb een half uur op bed voor me uitgestaard met tranen in mijn ogen. Uiteindelijk werd erop aangedrongen dat ik mijn kleren zou moeten aandoen en dat ik mijn thee moest opdrinken. Het was bijna tijd om te gaan. Ik strompelde nog steeds verward en versuft naar het kluisje… Ik deed langzaam mijn kleren aan. Ik hoorde twee vrouwen kletsen en voelde me soort van verplicht om daarbij te gaan zitten. Ik hoorde dat zij nauwelijks pijn hebben gehad. Eén van de vrouwen had zelfs nog zin in KFC. Waarom heb ik dan zoveel pijn gehad? Al die pijn die ik voelde… overdreef ik… moest ik in plaats van mentaal ook fysiek beter zijn?

Uiteindelijk mocht ik op aandringen weg. Ik wilde er niks meer van weten. Daar stond mijn vriend weer. Alsof er niets gebeurd was. Nog even met de arts praten over de nacontrole en de antibiotica. Het kon mij allemaal niets meer schelen… Toen mochten we naar huis. Elke bocht die de chauffeur maakte, voelde als een messteek. Ik ging gelijk in mijn bed liggen. Ik was zo moe. Alle moeheid die ik die week had opgestapeld kwam er in een keer uit. Ik voelde me zo zwak. Alles kostte me moeite. De pijn die ik voelde was onbeschrijfelijk. Mijn vriend liet me even alleen. Hij ging boodschappen voor mij halen. Ik probeerde mezelf af te leiden met filmpjes op Facebook maar het hielp niet... uiteindelijk ben ik in slaap gevallen.

Dit was een paar weken geleden. Sindsdien heb ik het erg zwaar gehad. Nadat mijn vriend de boodschappen had gehaald, besloot hij een paar uur later de relatie te beëindigen. Ik heb nog veel last gehad van mijn hormonen. Ondanks dat het kind was weggehaald, bleven de hormonen door mijn lijf gieren. Het braken nam af en uiteindelijk ben ik weer wat levendiger geworden. De afgelopen weken heb ik veel steun gehad van vriendinnen die het wisten. Deze vriendinnen steunen mij gelukkig nog steeds. Na de behandeling heb ik gelukkig geen enkel moment spijt gehad van mijn beslissing, maar dit is iets wat ik nooit meer weer wil meemaken.