Geen andere keus

Hallo lieve lezers. Graag wil ik mijn verhaal kwijt. Vorig jaar had ik een vriend waar ik destijds verloofd mee ben geweest. Ik ben zelf moslim en mag daarom geen gemeenschap hebben met andere mannen voor ik officieel getrouwd ben. De man waar ik zo veel van hield, verplichtte mij tot sex in de auto. Ik heb geweigerd maar omdat hij mij meerdere malen heeft gepakt zonder dat ik het wil was ik bang dat hij het door zou vertellen aan anderen. Hij bedreigde me dat wanneer ik niet mee zou werken, iedereen dit zou weten. Heb hem gezegd, dat ik het niet wou. Hij verplichtte mij; ik moest het doen en dat allemaal in de auto. Ik smeekte hem dat hij wel een condoom om moest doen. Heeft hij uiteindelijk na zo veel geschreeuw gedaan.

Na een week of 4 was ik heel erg misselijk toen ik in de bus zat. Ik dacht dat ik een reisziekte had en ik daarom zo misselijk was. Maar toen ik zo veel pijn had aan mijn borsten heeft mijn vriendin gezegd dat mijn borsten enorm gegroeid waren. Ben toen gelijk een zwangerschapstest gaan halen. En i ik was 6 weken zwanger. Mijn vriend die het hoorde, geloofde het niet. En zei dat hij het niet kon zijn omdat hij het met condoom had gedaan. Ik was er kapot van! De man die mij heeft ontmaagd, geloofde mij niet. Ik (23) heb het tegen mijn ouders gezegd. Mijn ouders die kapot waren, teleurgesteld in mij. Ik kon toen niet zeggen dat hij mij geslagen heeft en heeft verplicht tot sex.

De ouders van mijn ex wisten het ook. Zijn vader vroeg of dat kind wel van mij was. Ik smeekte om zo snel mogelijk een bruiloft te doen. Bij ons in het cultuur is dit een schande. Mijn ouders zouden alles betalen. Echter zijn ouders waren hier niet mee eens. Wou geen bruiloft voor me doen en zei dat ik bij hun in het huis maar moest samenwonen en geen contact meer mocht met mijn eigen ouders. Mijn ex zei dat het zijn ouders waren. Ik haatte hem... hoe kan iemand voor zijn ouders kiezen. Ik was helemaal de weg kwijt... Punt om zelfmoord te plegen. Ik wou geen abortus, want dat is geen optie.

Toen ik besloot weg te gaan, heeft mijn moeder mij opgebeld en mij geroepen om naar huis te gaan. Ze zei dat wanneer ik dit kindje houd ik geestelijk nog meer achter uit zal gaan en niet in staat was om het kindje op te voeden. Ze zei dat abortus de beste keuze was en dat Allah me wel zal vergeven. Ik ben toen naar de politie gegaan en heb aangifte gedaan. De politie heeft hem alleen verhoord en toen losgelaten. Helaas aan hun had ik ook niks. Ik moest abortus toen met hartscheurerende pijn. Ik was 8 weken zwanger dus had ook nog bedenktijd. Omdat ik zo veel verdriet had, wou de dokter mij een algehele narcose geven. Ik wou namelijk dat mijn kindje niks voelde. Ik heb het gedaan toen ik 8 weken zwanger was.

Ik heb nog nooit zo veel pijn en verdriet van iets gehouden. Ik voelde me schuldig maar mijn moeder had gelijk. Ze hadden mij zo gek gemaakt dat ik niet in staat was om voor mijn kind te zorgen. Want mijn moeder was bang dat de familie van mijn ex mij gek zou maken en het kindje van mij zouden afpakken. Mijn moeder zei dat dat harder voor mij zou overkomen. Haar zin van 'jij kiest voor jouw kind maar ik kies ook voor mijn eigen kind'. Ik heb er zo'n spijt van gehad. We zijn nu een jaar verder. Mijn ex heeft mij een aantal keer benaderd dat ik de moordenaar was van zijn kind terwijl hij niks heeft gedaan voor mij. Ik heb het contact met hem verbroken en heb nu een nieuwe vriend. Hij weet alles over mijn verleden en accepteert me gewoon hoe ik ben. Ik vraag altijd nog om vergiffenis voor mijn zondes. Heb dit een plekje kunnen geven, maar heb het niet kunnen vergeten.