Drieling

Na een lange poging om zwanger te raken was het raak: na de laatste en 6e poging iui. Eenmaal een echo kregen we de schrik van ons leven. Het waren er niet 1, niet 2 maar 3. De artsen begonnen gelijk negatief erover. Ik was bang. Ze begonnen gelijk over 1 kind reduceren vanwege alle risico's. Tig gesprekken gehad met de gynaecoloog maar ik dacht: neeeee ik ben mama en ik ga niet 1 baby in laten slapen .. het arme kindje heeft niks gedaan. En risico's heb je altijd.

Blij en met spanning aan iedereen verteld dat ik een drieling krijg. Ik had al een wagen uitgezocht en kinderkamer. En opeens ging het gevoel minder een rol spelen. Hoe meer de weken dichterbij kwamen. Toen kwam verstandsknop aan. 12 weken oud en alsnog reductie gedaan...

Ik heb nu 2 gezonde dochters maar wat ben ik verdrietig. Wat een monster: wat heb ik gedaan? Het was uit angst maar het arme kind, zo onschuldig, heeft 6cm lang mogen worden. En nu alleen nog een foto ervan. Ik heb het leven van een dochter of zoontje afgenomen. Wie ben ik om dit te beslissen? Spijt maar we moeten verder.