Het doet te veel pijn

Graag wil ik mijn verhaal kwijt. Ik raakte zwanger toen ik 22 was. Ik was net mijn vader verloren en was er geestelijk nog niet aan toe. Mijn vriend en zijn hele familie stonden er niet achter waardoor het erg moeilijk werd. Ik besloot om het te houden, maar langzamerhand werd ik toch wel erg bang. Hoe moest ik het allemaal redden? Ik was net begonnen aan een opleiding en ik wilde dit graag afmaken. Continu spookte door mijn hoofd hoe ik dit allemaal moest gaan doen. Mijn familie en vooral mijn broer waren er juist op tegen. Ze zeiden we weten hoe je bent je krijgt hier spijt van!

Uiteindelijk heb ik besloten om het weg te laten halen.Toen ik thuis kwam bij mijn moeder zei mijn broer meteen "je heb het niet gedaan hé ik ken jou, jij doet zoiets niet". Maar ik had het wel gedaan. Ik had op dit moment geen spijt want ik dacht dat ik de beste keuze had gemaakt. 2 jaar later ben ik bevallen van een prachtige dochter. Ik was blij en dolgelukkig. Ik had een heftige zwangerschap ik had namelijk hyperemesis gravidarum dit betekent dat je de hele zwangerschap misselijk bent en ziekenhuis in en uit gaat. Mijn dochter is geboren via een keizersnede. Ik doe een opleiding waarbij ik werk en naar school ga. Tijdens mijn zwangerschap heb ik in de ziektewet gezeten en kon ik weer beginnen wanneer mijn verlof voorbij was. Ik besloot mijn 2de jaar opnieuw te beginnen zodat ik het rustig aan kon doen. Herhaling kan geen kwaad dacht ik.

Na 3 maanden raakte ik weer zwanger. Mijn partner wilde het absoluut niet en zei ook dat ik het anders alleen mocht opvoeden. Ik raakte weer bang en ik snap dat jullie lezers nu denken van het lijkt wel alsof hij het bepaald. Dat dacht en denk ik ook nog steeds, maar alsnog ben ik degene die de keuze weer heeft gemaakt om het weg te halen. Ik met mijn grote mond die altijd riep "ik zal nooit een kind weghalen, zelfs niet als ik word verkracht". Zo zie je maar dat je nooit kan oordelen over iets als je het niet zelf heb meegemaakt.

Mijn gynaecoloog vertelde dat ik een jaar niet zwanger mocht zijn in verband met de keizersnede die ik heb ondergaan. Dit keer voelde het anders, dit keer was het de 2de keer. Ik wilde het niet maar waarom heb ik het nou doorgezet? Ik weet het niet. Ik huilde bij het gesprek, met mijn afspraak was iets mis. Ik kon alleen nog een abortus doen als iemand uitviel. Was dit een teken? Ik werd als laatste geroepen en ik kon terecht. Ik kreeg nog een pilletje waarbij de vrouw vroeg weet u het zeker? Met tranen in mijn ogen zei ik ja. Ik werd naar een zaal gestuurd met allemaal vrouwen. Naast mij zat een meisje die vertelde dat ze dit al voor de 5de keer deed en ze lachte erbij. Ik dacht eerst bij mezelf hoe kan ze, maar later dacht ik: ik doe precies hetzelfde. Ik ben niet degene die mag oordelen.

Na mijn abortus was ik heel verdrietig. Ik haatte mezelf ik kon alleen maar huilen. De hele dag dacht ik hoe kon ik, hoe kon ik. Ik ging op internet zoeken of er nog een kans was dat het kindje er nog wel was, terwijl ik 100 procent wist dat het er niet meer was. Ik had de hoop een verhaaltje te lezen waarbij een arts een fout had gemaakt en het er nog was.

Nu is het een jaar later en ik voel me nog schuldig. Met mijn man kan ik er niet over praten. Er gaan verschillende gedachtes door mijn hoofd bijvoorbeeld: Ik ben een moordenaar, welke moeder laat nou haar kind weghalen, ik had het heus wel gered. Ik heb dit jaar mijn diploma behaald. Was ik blij? Absoluut niet. Het enigste dat ik nu denk is: was dit het waard? Mijn familie had me geholpen. Ik snap mezelf niet eens, ik haat mezelf. Met dat gevoel moet ik leven. En mijn relatie is ook niet hoe het moet zijn. Ik ben doodongelukkig dit gevoel maakt me kapot. Het voelt alsof ik niet voor mezelf koos. Naïef dat was het. En dat ik me nu zo voel vind ik meer dan verdiend het is mijn eigen karma.

Nu vraag ik mijn af? Zijn er meer mensen die er spijt van hebben? En hoe gaan jullie hier mee om. Hebben jullie hulp gezocht? En oja, de eerste keer gebruikte ik alleen een condoom, hartstikke stom. De 2de keer een morningafter pil. Nu ben ik aan de pil. Dit wilde ik voorheen niet omdat ik last krijg van mijn hormonen en migraine, nu denk ik laat maar komen alles is beter dan ooit nog dit ondergaan. En als ik ooit zwanger wordt doe ik dit nooit meer. Het doet te veel pijn. Dat wil ik de mensen meegeven die overwegen een abortus te doen. Weet dat er altijd een uitweg is en weet dat je een power mommy bent als je het doet!