Een dochter van 30 jaar kunnen hebben

Dit is mijn verhaal over mijn abortus van meer dan 30 jaar geleden. Door mijn werk, ik werk in de psychiatrie waar een cliënt kortgeleden een abortus heeft ondergaan, is alles weer naar boven gekomen. Iets waar ik nooit over praat ondanks dat een select groepje hiervan weet. Gelukkig heb ik dit met een collega besproken die hetzelfde is overkomen. Zij praatte er wel over mensen en dat besef maakte me wakker en ik bedacht me dat het goed is om er wel over te praten. Maar oh, die schaamte is zo groot. 

Ik zal beginnen met hoe het is gekomen. Ik was 14 jaar toen ik verkering kreeg met een oudere jongen die al enige tijd gek op mij was. Mijn thuissituatie was kortgezegd lastig: mijn vader was al een paar keer opgenomen en mijn moeder had haar handen vol aan mijn broer (een groter en een kleiner) en mij. Zij zocht in mij een vertrouwenspersoon wat ik tegen wil en dank werd. De verkering was mijn uitvlucht, het was ook niet prettig maar ik was in ieder geval weg van huis. Aan seksuele voorlichting werd amper gedaan dus deed ik dit op eigen houtje. Onbewust wist ik dat ik hiermee een risico nam. Maar ik wilde de verkering in bed niet teleurstellen dus speelde mooi weer en gaf hem zijn zin. 

Dat kon natuurlijk niet goed blijven gaan en in het voorjaar van 1988 bleek ik zwanger. Het was door toedoen van mijn moeder dat ik naar de dokter werd gestuurd omdat ik zo moest overgeven. Zij bleef ook bij de afspraak en toen de test klaar was zei ze alleen maar: dat dacht ik wel. De dokter heeft naderhand tegen haar gezegd dat dit al jaren niet meer was gebeurd in ons dorp, waarmee ze mij opzadelde met een nog groter schuldgevoel. Thuisgekomen werd ze bijna hysterisch en begon ze met beschuldigen. Er was geen ruimte voor begrip, gevoel, er moest, ook gezien de tijd (ik was bijna 11 weken zwanger) z.s.m. een besluit worden genomen. 

Daarna moest ik meteen mijn vriend bellen. Die studeerde in Enschede en had tentamens. Ze beval hem direct naar ons dorp te komen, wat hij ook deed, hij had daarin geen keuze. Toen werd er vooral veel over mij gesproken en met name de schande als dit bekend zou worden in het dorp. De ouders van mijn vriend kwamen op visite, zij waren in de hele verkeringstijd nog nooit op bezoek geweest. Ook zij hadden jong hun eerste kind (mijn vriend) gekregen en drongen gelijk aan op een abortus ook om de studie van mijn vriend niet in de weg te zitten. 

Mijn moeder zat vol met schaamte. Ze heeft ook voorgesteld om het kind als haar eigen kind op te voeden. Dit heb ik meteen geweigerd vooral door de slechte relatie tussen ons. Daarna had ze het over adoptie, ook dat ketste ik af want wilde niet dat anderen mensen mijn kind zouden opvoeden. Zelf had ik bedacht om het te houden en bij mijn vriend in Enschede te gaan wonen. En daarna op mijzelf met het kindje te gaan wonen want ik voorvoelde dat deze relatie geen lang leven beschoren was. Maar goed dan zou ik voor altijd aan deze jongen vastzitten en het kind ook en dat gaf de doorslag om het kindje niet te houden. Dat idee werd ook door (schoon) ouders uit mijn hoofd gepraat. 

Daarna werd alles een waas: de abortus werd gepland en ik was er met mijn hoofd niet bij maar deed alle dagelijkse dingen wel. Op een dinsdag in juni reden mijn moeder, vriend en ik naar Arnhem naar de Mildredkliniek. Mijn vriend en ik kregen het gesprek, volgens mij hebben we 14 dagen bedenktijd gehad, mijn moeder mocht daarbij, tot haar grote verdriet, niet zijn. Daar werden we liefdevol opgevangen. Ze vertelden dat we eerst een nestje moesten bouwen alvorens eitjes te leggen. De ingreep was erg pijnlijk, zonder verdoving. Ze lieten zien hoe groot het kindje was, dat weet ik niet meer. Een assistente hield mijn hand vast. Daarna kwam ik op een soort slaapkamer. Mijn vriend ving me op en heeft daarna hierover in mijn dagboek geschreven. Thuis moest alles weer gewoon doorgaan. Mijn broers mochten absoluut van niets weten. Elke keer als ik er daarna over wilde praten werd ik afgekapt, ik moest blij zijn dat het zo was afgelopen. Ik wilde zelfs de kliniek bellen om ze te bedanken. Nu bedenk ik me dat dat de enige mensen waren die mij zagen staan. 
Na 4 jaar ging de verkering uit en na wat losse contacten kwam ik mijn, nu ex- vriend tegen. Tegen hem heb ik, na een paar maanden, het verhaal verteld. Hij vermoedde al iets, bleek dat hij het zelf had meegemaakt. Hierdoor ben ik denk ik, onbewust, langer/ te lang bij hem gebleven. 

Na een paar jaar werd ik zwanger, 15 jaar later, wat helaas eindigde in een miskraam. Mijn moeder kon me niet troosten. Weer voelde ik me in de steek gelaten. Ik heb lang gedacht dat dit mijn schuld was door de abortus, inmiddels heb ik deze gedachte losgelaten. 

Hierna hebben we samen nog 2 kinderen gekregen. Zij zijn nu 11 en 13 jaar oud zijn. Zij weten van de abortus, ik ben blij hier open over te zijn. Mijn ex en ik zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar en ik ben een gelukkige single super mom. 

Wat dit alles met mij heeft gedaan is haast onbeschrijflijk. Ik heb geleerd, gedwongen, om mijn mond te houden uit schaamte, schande. Jarenlang heb ik geloofd dat ik niets waard was omdat anderen mensen uiteindelijk toch keuzes voor je maken. Een gevoel van niet meetellen en in mijn slechtste periode een gevoel van destructie. Het ergste wat een vrouw kan gebeuren, was gebeurd en het kon me allemaal niets meer schelen. 

Na de scheiding ben ik aan mijzelf gaan werken. Mijn werk was altijd al een veilige basis en heeft mij erg veel gebracht. Ik geloof weer in mezelf en weet dat ik er mag zijn. En het fijnste van alles: ik weet dat ik een goed mens ben en niet de moordenaar van mijn kindje. Op dat moment had ik geen andere keuze nu wel en ik ben er klaar voor om mijn verhaal te delen. Wetende dat anderen hier veel aan zullen hebben, evenals ikzelf. En dat vele vrouwen hetzelfde hebben ondergaan en dat het de hoogste tijd wordt dat geen enkele vrouw zich hier nog voor hoeft te schamen. En dat ze erover mag praten. Als mijn verhaal dat een klein beetje mag brengen ben ik erg blij. Wat positief is, is dat ik niet snel met mijn oordeel klaar zal staan. Achter elk gedrag zit een reden en het is de kunst daarachter te komen. En als dat lukt ziet de wereld er een stukje mooier uit. 

Lees meer verhalen