Diep weggestopt

In de zomer van 1985 ontdekte ik dat ik ongewenst zwanger was geworden van -wat voor mij- de liefde van mijn leven was. Was in paniek en ben huisartsenpraktijk (niet in mijn woonplaats) binnengestapt voor hulp. Zij hebben mij doorverwezen naar abortuskliniek waar ik gesprekken kreeg en al ruim 17 weken zwanger bleek te zijn.

Zwangerschapsduur en vraag van wie het was, was geen vraagstuk want was eerste keer en éénmalig. Ik dacht toen nog "Ach ik word toch niet zwanger". Thuis kon ik er niet mee aankomen. In een degelijk gezin zou dit onbespreekbaar zijn. De vader ......... heb ik het niet durven vertellen. Heb ik achteraf spijt van. Al weet ik nu dat het aan mijn beslissing niets zou hebben veranderd.

Met 18 weken en 3 dagen heb ik abortus laten plegen. Het verdriet heb ik alleen gedragen. Heb gedurende 30 jaar niemand hierover verteld maar het diep weggestopt. Mijn advies: doe dit NOOIT. DEEL het met wie dan ook want uiteindelijk haalt het verleden je in en is het nog zwaarder om te verwerken. De vader van het kindje is inmiddels op de hoogte en ik ga kindje nooit vergeten. Het is en blijft deel van mijn leven. Schuldgevoel ja dat is er wel bij vlagen, maar ik had geen keus .......