Denk na over je beslissing

Met zo'n moeilijk verhaal, weet je niet waar je moet beginnen. Maar toch ga ik het proberen.

In 2010 leerde ik mijn toenmalige vriend kennen. We hebben een leuke tijd gehad en ik was ook echt gek op hem. Ik had alles voor hem over. Maar hij woonde in het zuiden en ik in het oosten. Ik moest dus 3 uur reizen voordat ik hem zag. Ik verhuisde, niet naar hem maar wel een stuk dichterbij. Maar in die nieuwe stad leerde ik iemand kennen, die mij de aandacht gaf die ik wou, en niet kon krijgen van mijn vriend, omdat hij zo ver weg woonde.

Begin dit jaar (januari 2013) gingen we uit elkaar als gevolg dat ik gevoelens had voor die andere jongen. Maar ik had ook al een tijdje gevoelige borsten, 's nachts wakker worden, omdat ik naar de wc moest, iets wat ik normaal niet had. En echt veel eten, ik eet al veel maar toen nog meer. Mijn borsten werden steeds gevoeliger en ik kon ze niet meer aanraken, want dat deed pijn. Ik zei tegen mijn huidige vriend (destijds de andere jongen) dat ik voor de zekerheid maar eens een test moest gaan doen. Maar ik dacht 'nee ik kan niet zwanger zijn, niet van hem en ook niet van mijn ex, want ik slik de pil'.

Een test werd gedaan, vlak voordat ik naar mijn werk moest.. Mijn hele wereld stond op z'n kop. Ik was net uit een lange relatie, had nog niet eens wat met die andere jongen, ik woonde op kamers en had al moeite om mij en mijn katten verzorgen. Maar daar kon ik niet aan denken, want ik moest werken. Ik vertelde het niemand. Alleen mijn huidige vriend wist er van. Uiteindelijk kon hij het niet meer aan en heeft het een paar van zijn vrienden verteld. We zijn samen naar zijn ouders gegaan om het nieuws te vertellen. Hoe moest dit, ik had zijn ouders maar 2 keer eerder gezien.

Mijn ex kwam er uiteindelijk ook achter, dwong mij het mijn ouders te vertellen, en ook een derde test werd gedaan (ik was intussen ook nog naar de huisarts geweest). Hij maakte een afspraak bij een abortuskliniek, niet om het weg te halen maar om te kijken hoelang ik al zwanger was. Tijdens de afspraak werd duidelijk dat ik bijna 9 weken zwanger was. Het was van mijn ex. We hebben er lang over nagedacht, wij met z'n 2en. Mijn vader dwong mij bijna tot abortus, totdat mijn moeder hem opbelde en hem vertelde dat het mijn beslissing was. Ik heb altijd keihard geroepen 'abortus is moord'. Terwijl mijn ex altijd keihard riep 'als je zwanger bent haal je het weg'.

Dit keer waren we een halve slag omgedraaid. Hij begon te twijfelen of we het niet moesten houden en ik begon te twijfelen of ik het niet moest weghalen. Alle positieve en negatieve punten op een rij gezet. En daar kwam uit dat een abortus het beste was. Maar ik was er niet klaar voor en stelde het uit. Uiteindelijk toch gedaan.

Man wat heb ik een spijt. Ik zou nu bijna uitgerekend zijn. Het heeft heel veel met me gedaan. Het heeft me een ander mens gemaakt, een stuk verdrietiger. Nu als ik jonge meiden zie die zwanger zijn, mensen hoor praten over anderen die zwanger zijn, moet ik altijd even slikken. Mijn huidige vriend kijkt dan ook altijd even naar me om te kijken of het wel goed gaat, dat is wel fijn.Maar als ik de tijd kon terug draaien en de abortus ongedaan zou kunnen maken, zou ik dat met alle liefde doen.

Denk na over je beslissing. Het mag dan nog de juiste keuze zijn, voor jouw ongeboren kindje het beste misschien wel. Maar als je er zelf niet 100% achter staat, is een abortus een stuk moeilijker, en zoiets kun je niet meer ongedaan maken.

Het blijft voor altijd bij je!