Denk er goed over na

Ongeveer een half jaar geleden ontdekte ik dat zwanger was. De wereld stond stil... Ik voelde me anders. Mijn borsten waren aanzienlijk gegroeid en gevoelig. Ik was misselijk en oververmoeid, dit werd steeds erger. Mijn menstruatie hield ik niet echt bij. Soms kwam het een week later maar meestal maandelijks. Nu ook. Het was niet veel maar dat is voor mij normaal. Wel had ik stekende buikpijn gehad, ik dacht ovulatie pijn maar achteraf is het duidelijk de innesteling geweest. Ik wist gewoon dat ik zwanger was en 5 testen beaamden dit.

Ik stortte in elkaar. Dit is onmogelijk, toch?! Ik ken mijn vriend 10 maanden en dit ging met ups and downs. Achteraf gezien ook vanwege de hormonale schommelingen van de pil en later dus zwangerschapshormonen. Ik schaamde me en voelde me schuldig. Hoe kan ik dit hebben laten gebeuren! Deze keuze wil ik niet maken! Maar moeder worden kan nu niet ik ben er niet klaar voor, toch?

Aan de andere kant is het zoiets wonderlijks, er groeit een kindje! Ik ben in shock en totale paniek, helder nadenken is er niet meer bij. Voor mijn vriend geldt dit ook. Hij is lief en staat achter mijn keuze, wat dat ook maar is. Lekker makkelijk denk ik, nu voel ik me verantwoordelijk! Natuurlijk zijn wij beiden verantwoordelijk maar gevoel en emotie zeggen iets anders. We hebben het er veel over en als ik hoor dat hij de toekomst nog niet ziet met een kind is het voor mij duidelijk.

Ik maak diezelfde week een afspraak bij een kliniek, we gaan er naartoe. Nog steeds in shock, beide. Ik wil het niet maar het voelt alsof ik geen keuze heb en het gebeurt. Niemand om ons heen weet er iets vanaf, wat op zich nog een zware last er boven op is, maar voor mijn gevoel niet anders kan.

De abortus zelf was een traumatische gebeurtenis. Ik wil er liever niet aan terugdenken want ik word nog naar bij de gedachte. Zo pijnlijk en mensonterend. Ik snap niet dat dit legaal is en zonder narcose wordt uitgevoerd.

Daar lag ik, ik hyperventileerde en kermde het uit van de pijn. Is dit echt? Ik voelde dat het leven uit mij gezogen en getrokken werd. Zoiets bijzonders wordt zo vernietigd, alsof het lopende band werk is. Onbegrijpelijk. Ik wist dat het moeilijk zou zijn maar dit is onbeschrijfelijk en wens ik niemand toe. Ik moest een paar uur bijkomen. Ik voelde me verschrikkelijk.

Komt dit nog ooit goed? De dagen daarna leefden we nog in een roes. Het lijkt even goed te gaan maar toen kwam het besef. De emotionele rollercoaster. En niemand die het weet. Ik ga door een heel diep dal. Rationeel weet ik het allemaal wel maar je gevoel en emotie dat is iets wat ik in ieder geval niet kan onderdrukken.

Er volgt een heel rouwproces en ik leer mezelf goed kennen, al lijkt en voelt het soms totaal niet zo. Zes maanden verder gaat het met ups en hele diepe downs, maar het wordt emotioneel gezien allemaal weer iets stabieler. Een ding weet ik zeker: dit nooit meer. Het is nu eenmaal gebeurd en dat moet ik accepteren. Wat een onmogelijke opgave leek, lijkt nu toch een plek te krijgen. Ik schaam me er nog steeds voor en het schuldgevoel blijft. Rationeel kan ik het allemaal wel plaatsen en dat brengt natuurlijk weer verwarring mee ten opzichte van mijn gevoel.

Ik probeer positief te blijven staan in het leven, dit is nu gebeurd en life goes on. Het kan je kapot blijven maken of je probeert er sterker uit te komen. Dan kies ik nu toch maar voor het laatste. Zwangerschap blijft iets bijzonders en ik had me mijn eerste zwangerschap toch even anders voorgesteld.

Als je de keuze nog moet maken, denk er goed over na en praat over je keuze! Deze keuze kun je maar 1 keer maken en draag je je hele leven met je mee. Als je er nog alleen mee rondloopt zou ik zeggen praat erover! Na een half jaar heb ik het twee vriendinnen verteld en dit lucht op. Het gaat nu al stukken beter. Ik hoop dat ik iemand kan helpen met mijn verhaal.