Als de dag van gisteren, zelfs na 20 jaar..

Gisteren was het precies 20 jaar geleden dat ik mijn kindje weg heb laten halen. En ik kan er nog steeds niet mee omgaan. Die pijn, de leegte, het enorme verdriet, het schuldgevoel en spijt beheersen echt heel mijn leven. Ik wilde dit niet... echt niet.. 13 november ‘97 kwamen we erachter dat ik zwanger was door een test bij de huisarts.. Ik huilde.. mijn vriend begon gelijk over “het weg halen”. Mijn moeder zei hetzelfde.. Hier zat ze niet op te wachten en wat een schande. En op vrijdag, de dag erna dus, had m’n vriend een afspraak bij de abortuskliniek gemaakt.

Daar lag ik dan. Ik kreeg koude gel op mijn buik en de arts startte de echo. Hij had het schermpje zo gedraaid dat ik niet kon kijken, maar ik wilde kijken, ik wilde m’n kindje zien. Dus ik draaide heel grof zelf het scherm mijn kant op. En daar was het dan “MIJN KINDJE” 7 weken en één dag oud, ik zag iets op en neer gaan, het hartje.. zijn of haar hartje, oh mijn hart brak. Echt... “We kunnen u gelijk helpen”, vertelde die griezel. Ik stond op, had de gel weg geveegd en en ben kwaad naar buiten gelopen. Teringleier... dacht ik. Toen we thuis kwamen, maakt mijn vriend nog ff duidelijk dat hij dit niet wilde en dat het op zeker weggehaald moest worden. Hij belde naar de kliniek voor een afspraak op maandag. Zondag kwamen mijn ouders naar Rotterdam. Dat terwijl ik al meer dan 7 maanden daar woonde en ze nog niet één keer op visite waren geweest. Ze maakten ook nog ff duidelijk dat dit echt het beste was... Het was het beste voor allemaal. Alleen mijn broertje niet, die knul was toen 16.. die zei "Als je het niet wilt moet je het niet doen, dan zoeken we wel samen een flat en dan neem ik een krantenwijk. Dan komen we er ook wel..." MIJN HELD! Te lief.

Maandag stond de afspraak en ik ben niet gegaan... m’n vriend waardeerde dat totaal niet. En het deed me zoveel zeer dat hij er totaal niets bij voelde en dat hij mij ook totaal niet begreep. Het was toch ook zijn kruimel?! Man wat voelde ik me kut! (Tranen rollen weer over m’n wangen nu.. zoveel verdriet en pijn.. ik voel nu alles weer net zoals toen..) Op dinsdag stond er weer afspraak gepland. En toen... ben ik er wel heen gegaan. Dinsdag 18 november 1997 om 14.15 uur. Eigenlijk een hele mooie dag, het zonnetje scheen buiten en het was niet echt heel erg koud.. De afspraken liepen iets uit dus ik liep zonder iets te zeggen nog ff naar buiten om een peuk te roken. Ik ging bij de deuropening op een grote grijze deuropstap zitten. Toen kwam er een man naast me zitten. Hij en zijn vrouw kwamen ook voor een abortus. Ze stonden er samen 100% achter ,vertelde hij. Ik zei dat ik dat niet stond.. maar als ik m’n kindje zou houden dat ik er dan helemaal alleen voor zou komen te staan, want m’n vriend wilde het niet. Toen zei hij, je moet wel heel veel van hem houden als je dit offer wilt doen.. Toen dacht ik, is dat zo?.. Houd ik zoveel van hem? Zonder wat te zeggen stond ik op, “Volg je hart", zei die man.

Ik keek weg en ben ik weer naar binnen gegaan. Wat moest ik nou...? Ik hield enorm van van mijn vriend. Maar ik was pas 18.. en m’n moeder wilde het ook niet. En ja m’n broertje wel... maar dat was zelf nog een kind. Ik wist het allemaal niet meer... al dagen wist ik het niet meer. 14.40 uur was ik aan de beurt. Een donker blauw longshirt had ik aan en ben zelf op die tafel gaan liggen. Ik hield m’n handen op m’n onderbuik. Benen moesten in de beugels. En ik kreeg een warme sok aan m’n linkervoet. Waarom weet ik ook niet. En dan die vreselijke eendenbek en direct voelde ik een zeer pijnlijke naald in m’n baarmoeder mond, dat was de verdoving hoorde ik. ... ik keek naar de zuster die links naast me zat. Ze had m’n hand beet en ik huilde... ik knikte nee.. ik wilde het niet. En ik schreeuwde van binnen... m’n tranen bleven gaan. Ze bewoog haar ogen alsof ze wilde zegen dit is het beste.. en ik sloot m’n ogen. Ik huilde zonder geluid. M’n vriend zat rechts van me. Ik kon hem niet meer aankijken en rukte zonder te kijken m’n hand uit zijn hand. Ik haatte hem! Maar nog meer haatte ik mezelf.

En toen die vreselijke onbeschrijfelijke pijn onderin m’n buik... “Het is klaar”, hoorde ik. En daar lag ik dan, ik keek op en ik zag een hele grote glazen pot, gevuld met een laag bloed en vol met bloedspatters over heel de binnenkant van de de pot en een flinke bloedprop lag erin... mijn kindje... mijn kindje was niet meer.. een stuk van m’n ziel was weg.. een snee recht in m’n hart. Het was weg.. ik was alleen.. alleen en heel verdrietig.. Vandaag 20 jaar later, nog steeds bij dezelfde vriend waar ik inmiddels mee getrouwd ben en we hebben samen 2 prachtige kinderen. Maar toch.... is er die leegte.. dat stukje ziel wat nooit meer terug komt. De spijtgevoelens die niet minder worden. Al 20 jaar die leegte.. en niks maakt dat weer beter, goed of heel. Ik mis m’n engeltje elke dag nog. Maar juist op dit soort dagen het meest. Ik had het NOOIT moeten doen.. Ik had naar mezelf moeten luisteren.. en ik had moeten kiezen voor het kindje. Maar ja, ik kan het niet meer terug draaien. En daar zou ik echt alles voor over hebben.. maar helaas... Ik moet ermee leren dealen. Maar hoe dan.. ? Voor altijd een warm en speciaal plekje in m’n hart ❤️