Behoorlijk geschrokken

Mijn verhaal begint eigenlijk eind augustus 2013, wanneer ik een man heb ontmoet. Ik ben net gescheiden in die tijd, en toen kwam deze man op mijn pad. We hadden het erg leuk samen, en deden leuke dingen, en gingen regelmatig met elkaar weg, tot ik ergens in november merkte dat ik deze man wel leuker vond, dan alleen maar mee weg te gaan, en gezellige dingen mee te doen, dit heb ik toen ook aan hem uitgesproken, hij heeft mij toen al aangegeven dat een relatie er niet in zal zitten.

We bleven op dezelfde voet verder gaan, en zagen elkaar vrij regelmatig. Tot ik begin maart merkte dat ik zwanger was.., ik was behoorlijk geschrokken, omdat de gynaecoloog mij altijd heeft gezegd niet op de natuurlijke manier zwanger kon worden, dus dat was behoorlijk ingeprent bij mij.

Ik heb na de test gelijk hem gebeld, en gevraagd of hij naar mij toe wilde komen, hij is 's avonds gelijk gekomen. De eerste gedachte die ik had was, dit wil ik niet, ik heb een zoon die al wat ouder is, en vind het leeftijdsverschil te groot, ook zelf ben ik niet de jongste meer, ik ben net boven de veertig, en dat speelt wel degelijk een rol.

Ik wil en kan dit niet alleen opvoeden heb ik aangegeven aan m'n vriend, maar hij wil het niet samen doen, dus het grootste gedeelte van de opvoeding zal op mij terecht gaan komen, en dat is waar ik enorm tegen op zie, we hebben hier samen erg veel over gesproken.., maar merk dat ik dit de allermoeilijkste beslissing van m'n leven vind.., ik heb vanmorgen een afspraak bij een kliniek gemaakt, maar merk dat ik hier niet voor de volle 100% achter sta...

We hebben nu samen een afspraak gemaakt elkaar voorlopig even niet te spreken.., en na deze time out de beslissing te maken abortus of het kind te laten komen...

Doordat hij het niet samen met mij wil doen, rest er voor mij eigenlijk maar een keuze en dat is een abortus uit te laten voeren, ik heb het gevoel, dat ik het alleen gewoon niet ga trekken..

Wie kan mij vertellen, die ook in zo'n situatie heeft gezeten, welke keuze je hebt gemaakt, en de beweegredenen erbij, want dat os voor mij het zware dilemma wat er op mijn schouders rust, ik heb het gevoel er alleen voor te staan, en dat maakt het zo verschrikkelijk moeilijk, ondanks de gesprekken die we samen hebben gevoerd.., hij heeft eigenlijk aangegeven dat hij het liefst abortus wil..., maar dat hij ook mijn keuze zal respecteren, welke dit ook mogen zijn.

Het is mijn lichaam, en daarom moet ik deze o zo moeilijke beslissing alleen maken, dat kan en mag hij niet voor mij doen, ik zal zijn beweegredenen meenemen, in mijn beslissing, maar dat mag niet de hoofdreden zijn om tot deze abortus te komen.

Anoniem