Achtbaan van emoties

21-07-2016 - In april vorig jaar begon ik mij steeds vaker misselijk te voelen. Ik ben vanwege mijn darmen wel eens vaker misselijk, dus dacht er niet meteen iets bij en had zoiets van 'het zal vanzelf wel over gaan'. Niet dus, in de dagen die volgde werd het alleen maar erger. Zo erg dat ik amper wat wilde eten. Ook viel het mij op dat ik maar niet ongesteld werd. Ik verwachte niet direct zwanger te zijn, om het uit te sluiten heb ik toen een testje gedaan en tot mijn grote schrik was ik zwanger. Vanaf dat moment ging er van alles door mij heen. Woede, blijdschap, verdriet, onzekerheid. Ik heb een hele slechte verhouding met mijn ouders en had dus het gevoel er helemaal alleen voor te staan. Samen met mijn vriend heb ik toen besloten om zijn moeder in vertrouwen te nemen.

Ik was ontzettend bang om dit verhaal aan haar te vertellen, maar ze bleef erg rustig en gaf ons advies wat we eventueel konden doen. Ondanks ze haar mening niet echt uitsprak had ik wel al meteen het idee dat ze wilde dat ik zou besluiten het kindje weg te laten halen. Voor mijn vriend was het namelijk ook al meteen duidelijk. ‘Ik wil nog geen kinderen!’, herhaalde hij een paar keer. Ik zelf heb altijd al een kinderwens gehad, maar ik was er gewoon nog niet klaar voor om een kindje op te voeden. Ik zit nog midden in mijn studie en financieel gezien hebben we het beide ook niet breed. Ik kan dus niet de moeder zijn voor mijn kindje, die ik graag wil zijn.

Met deze gedachten zijn mijn vriend en ik samen naar de huisarts gegaan en hebben we dezelfde dag nog een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek. De dagen voor de abortus waren voor mij erg zwaar, niet alleen vanwege de misselijkheid maar ook vanwege alle emoties die erbij kwamen kijken en mij nog uit putte.

De dag in de kliniek

De dag van de abortus vond ik erg moeilijk. We moesten vanwege drukte een lange tijd wachten in de wachtkamer waar ik dood nerveus van werd. Ik wist mij gewoon geen houding te geven. Ook had ik niet verwacht alles alleen te moeten doen. Mijn vriend mocht niet mee naar binnen. Toen de echo gemaakt werd bleek ik al 7 weken en 5 dagen zwanger te zijn. Ook zou ik rond mijn verjaardag uitgeteld zijn wat het voor mij ergens zeer bijzonder maakte, maar ook erg emotioneel. De foto ligt in een kastje ver weg gestopt en kijk er eigenlijk nooit meer naar, toch doet het mij goed deze foto te hebben. Ik ben erg blij mee!

Na de abortus voelde ik mij opgelucht. De misselijkheid was eindelijk weg. Ook voelde ik mij leeg en erg verdrietig. Met name de gedachte dat ik nooit zal weten of het kindje een meisje of jongetje was doet mij pijn. Inmiddels heb ik door de hulp van Fiom mijn emoties en de abortus een plekje kunnen geven. Ik heb het hier wel heel erg moeilijk mee gehad. Ik ben niet echt een prater en vind het lastig om mijn emoties te uiten. De emoties en mijn gedachten van mij afschrijven heeft mij echt geholpen. Mijn vriend was al vrij snel over de abortus heen en eerlijk gezegd was het voor hem niet meer dan een opluchting dat alles achter de rug was. Ik kreeg ondanks dat veel steun van hem, maar heb mij toch ontzettend alleen gevoeld.

Hoe nu verder?

De abortus is inmiddels al weer één jaar geleden en ik kijk terug op een jaar waarin ik veel emoties heb moeten verwerken. Ik heb absoluut geen spijt van de abortus, wel hoop ik later in de toekomst er vrede mee te hebben dat ik nooit zal weten of ik moeder zou zijn geworden van een meisje of jongetje. En als mensen mij vragen wat op dit moment mijn aller grootste wens is, dan zeg ik recht uit mijn hart dat ik ‘niks liever wil dan over een paar jaar moeder te worden van een kern gezond kindje!’