Abortus ruim 10 jaar geleden

Ik was in 2008 bevallen van een gezonde zoon. Alhoewel ik zielsgelukkig was met hem en met ons gezin, vond ik het zo zwaar. De bevalling vond ik traumatisch. Ik had er nachtmerries van, het moederschap vond ik uitputtend. Mijn man en ik hadden vaak ruzie door spanningen en slaapgebrek.

Al snel kwam ik tot de conclusie dat één kind wel genoeg was. Mijn man wilde graag twee kinderen. Hij drong aan en pushte en al snel gingen de ruzies hierover. Door de zwangerschap was ik ruim 25 kilo aangekomen. Gewicht dat ik niet makkelijk kon kwijtraken. Ook mijn borsten waren zo gegroeid dat ik er rugklachten van kreeg. Ik besloot tot een borstverkleining.

Na een kleine week in het ziekenhuis, bleek tot mijn schrik dat ik weer in verwachting was. Ik was enerzijds blij, maar tegelijkertijd wanhopig. Kon ik het aan nog een kind? Kon ik de bevalling aan? En dit kleine kindje had onbedoeld zoveel medicatie toegediend gekregen. Ik nam contact op met de chirurg die mij geopereerd had. Hij schrok en bracht me in contact met een gynaecoloog. De gynaecoloog informeerde of de toegediende medicijnen invloed konden hebben op de baby. Er was geen onderzoek naar gedaan en hij kon er niets over zeggen.

Uiteindelijk heb ik besloten tot een abortus. Mijn man was woedend. Hij wilde er niets van weten. Hij wilde niet weten wanneer ik de afspraak zou hebben. Daar ging ik. Alleen op pad. Ik durfde het ook mijn vriendinnen niet te zeggen. Bij de abortuskliniek zagen ze dat het vruchtje nog heel klein was. Een week of 5 a 6. Ik herinner me niet dat ik al een hartje zag kloppen.

Van de procedure zelf herinner me ik alleen nog dat ik daar lag en dat het vrij snel ging. Na afloop mocht ik bijkomen met een kopje thee en een paar uur later zat ik weer alleen in de auto naar huis. De gynaecoloog vertelde me later dat hij vond dat ik de goede beslissing had genomen. Maar dat is het rationele vlak. Ik draag het altijd met mee. Er is ook iets moois uit voort gekomen. Door dit kindje realiseerde ik dat ik graag nog een kind wilde. 14 maanden later werd onze tweede zoon geboren. Iets in mij heeft altijd gezegd dat het eigenlijk hetzelfde zieltje is geweest. Ik was er alleen eerst nog niet klaar voor om hem met open armen te verwelkomen. Het is nu al zoveel jaar geleden, maar een abortus vergeet je nooit. Het blijft een ongelooflijk moeilijke beslissing.