5 jaar later

Het is maandag 19 november, ik ben op dat moment 15. Mijn menstruatie blijft al 2 maanden weg ook voel ik me sinds een aantal weken anders, ben 's morgens erg misselijk, als iemand een sigaret rookte en kwam erna bij mij in de buurt dan moest ik overgeven. Ook had ik zin in dingen die ik normaal nooit at. Mijn moeder heeft al een paar keer gevraagd of ik misschien zwanger kon zijn maar dat wimpel ik steeds af. Maar stiekem van binnen weet ik allang dat ik zwanger ben.

Die maandagmorgen krijg ik op social media berichten van mensen die vragen of ik zwanger ben, mijn (ex-)vriend heeft dit afgelopen weekend op een feest zitten vertellen. Door mijn hoofd spoken allemaal gevoelens. Shit nu moet ik mijn moeder wel op de hoogte brengen dat ik misschien toch zwanger kan zijn. Dit doe ik via een brief en leg deze op haar kamer en ga snel naar school.

Dan krijg ik een Whatsappje dat ze een test gekocht heeft en dat we er samen uit gaan komen. Die middag als ik thuis kom geeft mijn moeder mij meteen de gekochte test. Ik ga snel na de wc en twijfel of ik hem niet gewoon onder de kraan zou houden, ik weet van binnen dat die toch positief zou zijn. En dan? Ik besluit toch de test te doen en na 2 seconden is die meteen positief. Ik loop de woonkamer in en inmiddels is mijn vader ook thuis gekomen. Ik begin te huilen en hou de test stevig tegen me aan geduwd. Het enigste wat mijn vader zegt is 'shit Jill', maar meteen erna zegt hij: 'het komt goed, we komen er samen wel uit'.

De dag erna ga ik naar de huisarts en 's middags krijg ik een echo. Hier hoorde ik de hartslag van mijn kleine baby. Mijn ouders en ik beginnen meteen te huilen als we de hartslag horen. Ik ben inmiddels uit elkaar met degene waar ik zwanger van ben. Maar omdat die jongen ook pas 15 was heeft mijn moeder zijn ouders gebeld. Zij komen ook naar ons thuis. Zij staan achter elke keuze die we maken. Mijn ouders willen mijn kindje opvoeden, maar nee dat wil ik niet. Ik wil mijn kind zelf opvoeden en er zelf voor kunnen zorgen. Ik besluit voor abortus. Na 5 dagen nagedacht te hebben ging ik 's morgens naar de kliniek. Wat een hel was het daar, iedereen deed zo cruw in mijn ogen. Als 15 jarig meisje werd ik ineens heeeel snel volwassen.

Nu 5 jaar later denk ik er nog steeds elke dag aan. Ik ben blij met mijn keuze, maar heb ook moeilijke momenten ertussen. Hoe dan ook blijft het altijd mijn kleine engel en die zal ik nooit vergeten!