You go girl

Het ontdekken van de zwangerschap
Een paar maanden geleden pleegde ik door middel van een abortuspil een abortus. Al jaren maakte ik gebruik van de FLO app, waarmee je met temperatuur meting je ovulatie bijhoudt en je op vruchtbare dagen condooms gebruikt. Een onveilige methode, bleek later. Ik was 4 weken en 4 dagen toen ik een test deed en erachter kwam dat ik zwanger was. Ik had ontzettend veel pijn aan mijn borsten, moest veel plassen, was vreselijk hormonaal, had kleine doorbraakbloedingen maar mijn menstruatie bleef uit, ontzettende buikkrampen en was vooral erg moe. Ik moest heel erg huilen toen ik het ontdekte.
Ik had altijd een ontzettend oordeel over mensen die ongewenst zwanger raakten en mensen die abortussen pleegden. En nu stond ik zelf opeens in die positie.

Besluit tot abortus
Ik voelde meteen dat ik het kindje niet wilde houden. Ik ben ondernemer en heb daardoor weinig financiële zekerheid. Ook weet ik niet zeker of ik überhaupt kinderen wil en ben ik momenteel in therapie nog allerlei jeugdtrauma's aan het verwerken. Waardoor het voelt alsof ik mezelf nog even op een moet zetten i.p.v. een ander. Daarnaast wil ik nog veel meer van de wereld zien en van het leven genieten voor ik een keuze maak waar ik de rest van mijn leven aan vast zit. Mijn vriend dacht daar hetzelfde over. Ondanks dat hij met de positieve test blij was en dankbaar dat we blijkbaar in staat zijn om een kindje te krijgen als we dat zouden willen. Curettage versus abortus pil Ik en heb diezelfde dag met een kliniek gebeld. Ik kon meteen de volgende dag terecht. Dat voelde niet goed, ik wilde het nieuws eerst laten bezinken en samen met mijn vriend voelen dat we echt achter de keuze stonden. Ik was 4 weken en 6 dagen zwanger toen ik naar de kliniek ging. Te kort om een curettage te krijgen. Ik kon een week later terugkomen om alsnog een curettage te ondergaan, maar besloot voor de abortuspil te kiezen. Voorafgaand aan de abortus heb ik een sessie met mijn therapeut gehad. Ze adviseerde me om mijn hand op mijn buik te leggen en een moment of ritueel van afscheid te creëren. Dat voelde vreemd, maar ook goed om te doen. Ik heb het kindje bedankt om me te laten weten dat ik moeder kan worden, en het kindje laten weten dat het nu nog niet de tijd is.

De kliniek
De mensen in de kliniek waren erg aardig. Je hebt eerst een kort gesprek met de arts, daarna maken ze een echo die je wel of niet kunt bekijken en kunt laten afdrukken. Dan heb je een gesprek met de verpleegkundige die alles uitlegt en vastlegt waarom je deze keuze maakt. Daar bespreek je ook waarom de gebruikte anticonceptie niet werkte, en krijg je voorlichting over de mogelijkheden die er zijn om het in de toekomst te voorkomen. Tot slot ga je terug naar de arts die je de eerste pil geeft die je in zijn/haar bijzijn moet slikken. Twee dagen later neem je thuis door middel van een vaginale inbreng 4 pillen, die de abortus op gang wekken.

Dag 1 en 2
Een paar uur na het inslikken van de eerste pil kreeg ik ontzettende krampen, vergelijkbaar met heftige menstruatiepijn. Ook begon ik dezelfde dag al bloed te verliezen. Ik ademde door de pijn heen en ging met een flinke dosis pijnstillers naar bed. Een dag later had ik vergelijkbare krampen en nog steeds een beetje bloedverlies.

Dag 3
Op een zaterdagochtend nam ik de tweede dosis pillen in. Op aanraden van de arts had ik al veel pijnstillers genomen. Ook hadden we een zetpil met pijnstillers meegekregen voor als ik moest braken. Ik werd inderdaad brakend wakker en had meteen heel veel buikpijn. Ik heb kort met de arts gebeld om te checken of dit normaal was. Iedereen reageert anders op de pil, en dit kon erbij horen. Na het inbrengen van de vaginale pillen ben ik op bed gaan liggen, waar na ongeveer een uur de abortus echt op gang kwam. Mijn vriend was bij me en had vooraf allerlei boodschappen gedaan. Onder andere gelezen dat citroen ijs helpt tegen misselijkheid. Al met al vond ik het een hele heftige en vooral bloederige ervaring. Ook dit is bij iedereen anders. Maar in mijn ervaring heb ik ontzettend veel bloed verloren. Ik viel bijna flauw op de w.c. , waarnaar mijn vriend me heeft geholpen met bloed afvegen terwijl ik de andere kant op keek en op adem kon komen. Van 8 uur ochtends tot 1 uurs nachts heb ik vreselijke krampen en pijn gehad. Af en aan in een soort weeën heb ik tussendoor nog geslapen, maar niet veel.
De dag erna bleef ik veel bloeden en heb ik het rustig aan gedaan. Twee dagen later voelde ik me opzich prima. Ik heb in totaal 6 dagen nabloedingen gehad.

Verwerking
In the heat of the moment heb ik geroepen dat ik spijt had van de pil en liever op een curretage had gewacht (geen idee hoe dat voelt, maar alles leek op dat moment beter dan de pil). Als ik erop terug kijk, was het een bijzondere ervaring. Ik vond het heel intiem om met mijn vriend dit proces aan te gaan en me aan zijn zorg over te geven (ik bedacht me dat hij zowaar een geweldige vader zou zijn). Met een pil maak je het proces heel bewust mee. Je bent niet onder narcose en je bent heel de dag fysiek en mentaal bezig met de abortus. Daarom is het echt goed om goed achter je keuze te staan. Na de abortus verwerk je het als stel op een andere manier. Mijn vriend leek er maar weinig mee te zitten en zag de abortus als een oplossing voor een probleem en niet iets om daarna nog over na te denken. Ik merkte daarentegen dat de emotionele verwerking pas begon na de fysieke verwerking (die met nabloeden en daarna plaatsen en wennen aan een spiraal echt wel even duurde). Zo moest ik opeens huilen als ik op t.v. iets zag over zwangerschap en abortus, en betrap ik mezelf er regelmatig op dat ik uitreken hoe ver ik nu zou zijn in mijn zwangerschap. Je maakt als stel dezelfde keuze, maar het proces en de verwerking is voor man en vrouw echt heel anders. De zwangerschapshormonen zitten bijvoorbeeld nog een hele tijd in je systeem en het kan echt even duren voordat je je weer 'normaal' voelt.

Geleerde lessen
Ik sta nog steeds achter mijn besluit. En kijk terug op een leerzaam proces. Ik heb inmiddels een spiraal laten plaatsen, voel me closer met mijn vriend nadat we dit hebben gedaan samen en voel me volwassen om iets te doen zonder er heel veel mensen bij te betrekken. Het is van mij en aan mij om het te delen als ik daar behoefte aan heb. Voor de verwerking hebben mijn vriend en ik beiden een persoon uit gekozen om het aan te vertellen. Zo houden we het klein en intiem. Daar staan we voor nu nog steeds achter. Ook leerde ik over mijn eigen vooroordelen over ongewenste zwangerschap en abortus en dat het echt geen gemakkelijk besluit is. En voel ik dankbaarheid dat er vrouwen zijn die hebben gevochten voor dit recht om baas in eigen buik te zijn.

Mijn tips:
- Laat het nieuws van een ongewenste zwangerschap bezinken, en voel echt goed wat het met je doet en wat je ermee wilt;
- Neem bewust afscheid van het vruchtje, ookal is dat vaag en zweverig, het helpt met je verwerking;
- Hou het klein, vertel het aan een paar mensen maar vooral niet te veel, zo blijf je bij je eigen gevoel. Het blijft immers een taboe onderwerp waar veel mensen een sterke mening over hebben;
- Zorg dat je niet alleen bent en haal vooraf alle boodschappen in huis: eten, soepje, maatverband, schone pyjama, citroenijs, etc.
- Ben ervan bewust dat je ieder op je eigen manier verwerkt;
- Gun jezelf de tijd om het te verwerken en accepteer dat het opeens omhoog kan komen of je emotioneel kan maken.

Ik wens iedereen die dit leest en die voor dit besluit staat heel veel liefde, sterkte en kracht toe. Ik weet dat het geen gemakkelijk besluit is, en tegelijkertijd een heel stoer besluit om voor jezelf te kiezen. You go girl.