We kunnen het allemaal aan

Het was een gewone doorgaande dag alleen had ik al eventjes geleden ongesteld moeten worden en was ik 11 dagen over tijd. Zwanger? Nee, dat kon bijna niet dacht ik. Ik was wel vaker een paar dagen over tijd dus ‘ dat zal het nu wel weer zijn ‘ dacht ik. Om er zeker van te zijn had ik toch een zwangerschapstest gehaald, eenmaal thuis aangekomen wou ik het maar zo snel mogelijk achter de rug hebben dus gelijk de zwangerschapstest gedaan. Wachten.. wachten.. wachten.. en ja hoor.. 2 streepjes, ik was zwanger.
Op dat moment ging er van alles door mij heen, het besef was er nog niet en mijn moeder kon elk moment thuis komen van werk. Een paar minuten later ging de voordeur open en mijn moeder kwam binnen, ik had voor mijzelf besloten het gelijk tegen mijn moeder te vertellen. Ze schrok, werd emotioneel maar pakte me vast en zei dat wat mijn keuze ook zou zijn, ze altijd achter me zou staan en me zou helpen, wat gelukkig heel mijn familie tegen me zei. Dan komt het zware stuk, keuzes maken. Houden? Weghalen? Denken, denken en nog eens denken. Ik was 20 jaar oud, ik zat niet in een relatie, ik deed de baan nog niet die ik wou doen & financieel zou ik het ook nog niet redden. Ik wil heel graag kindjes zodra ik in een stabiele omgeving zit, een relatie heb & het kindje alles kan geven wat het kindje nodig heeft. Daarnaast zat ik ook nog met een heftige angststoornis waardoor ik bang was lichamelijk ziek te worden en dat maakte de zwangerschap niet makkelijker. Na veel gepraat te hebben met de mensen die dichtbij me staan en artsen heb ik de keuze gemaakt het weg te laten halen. Of ik 100% achter die keuze stond? Weet ik niet.. ik weet ook niet of je die keuze wel kan maken, wel weet ik dat dit het beste was voor mij.
Ik wou het zo snel mogelijk achter de rug hebben en was heel erg angstig over wat er zou komen, zodra mijn keuze vaststond hebben we een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek. Je moet dan langs komen, maken ze een echo, vervolgens heb je een gesprekje met de arts en krijg je de 1e pil die je daar moet slikken. Mentaal was dit best heftig, omdat je het echt gaat beseffen. Maar ik stond nog steeds achter mijn keuze dus we gingen door.. 2 dagen later moest je dan nog 4 pillen thuis in nemen, 2 in de ochtend en 2 in de middag & dan zou alles moeten gebeuren. Nou na alle verhalen die ik had gelezen op internet, was ik nogal bang. Je word bang gemaakt door verschrikkelijke verhalen over abortussen, wat er fout kan gaan, hoeveel pijn je wel niet hebt & hoeveel bloed je wel niet verliest. Zeker voor mij mij met een angststoornis werd het er daardoor niet makkelijker op gemaakt. Maar twee dagen later, thuis, die pillen genomen. Je gaat een soort van afwachten tot er iets gebeurd, ander halfuur later begon ik wat te bloeden en buikkrampen te krijgen, dat ging eigenlijk even zo door. 4 uur later begon ik pas echt wat meer een weeïg ‘ gevoel te krijgen, het was lastig maar absoluut geen pijn dat je niet aankan of heel heftig is! Opgegeven moment moest ik plassen en voelde ik er iets uitvallen, na gekeken en gevoeld te hebben leek het alsof dat was wat de artsen omschreven hadden en was het eruit. Tot 5 dagen erna heb ik nog wat onderrug pijn gehad, buikkrampen en ben ik nog wat heviger gaan bloeden. Tot de dag van vandaag bloed ik nog steeds, wat helemaal oke is en nog een aantal weken mag aanhouden!
De afgelopen weken waren lastig, moeilijk, zowel mentaal als lichamelijk maar al de verhalen die je erover hoort worden erger gemaakt dan dat het is. Tuurlijk de 1 heeft meer last dan de ander maar we kunnen het allemaal aan. Tot de dag van vandaag heb ik nog geen spijt van mijn keuze en denk ik dat ik er goed aan heb gedaan. Laat je vooral niet bang maken, doe wat goed voor jou voelt & maak de keuze waar JIJ achter staat.