Verhaal van Linda

Opeens was het er... hevige buikkrampen en heel de dag misselijk zijn maar niet weten waarom. Gek werd ik ervan ik wilde niks liever dan hier vanaf te komen, dus ik slikte kwakkeloos hoge dosis ibuprofen en andere pijnstillers. Maar niets hielp het werd alleen nogmaar erger, dan maar meer pijnstillers nemen als het toch niet helpt. Intussen had ik in mijn achterhoofd zitten dat ik nog niet ongesteld was geworden die maand (ik had een koperspiraal dan kan de menstruatie wel eens wat uitlopen). Ik wilde voor de zekerheid een zwangerschapstest halen om mezelf gerust te stellen dat ik niet zwanger was, want ja ik was toch voor de komende 5 jaar verzekerd.

19 Mei 2014: daar was ie dan de 2 streepjes op de zwangerschapstest. ik wist niet was ik zag! Ik wist wel dat er een kans was van 0.5% dat ik zwanger zou raken, maar dat het mij zou overkomen had ik nooit verwacht. Direct na het nieuwtje had ik mijn vriend gebeld en gezegd dat ik zwanger was, dat was even schrikken natuurlijk maar hij stond direct daarna wel bij mij voor de deur. Hoe het had kunnen gebeuren hebben we het niet over gehad wantja dat wisten we niet, maar hij wilde de keus wel bij mij leggen en wilde vooral niks pushen. De volgende dag kon ik gelukkig bij de huisarts terecht en heb daar mijn verhaal gedaan. De huisarts stond er zelf van te kijken want de kans om zwanger te worden was voor mij iets van 1 op de 2000 ofzo. Voor de zekerheid wilde ze een inwendig onderzoek doen om te kijken of de spiraal er nog zat/ verschoven zat. Helaas had ze tot haar verbazing niks gevonden, geen draadjes niks niet. Ze vond wel nodig dat er een spoedecho gemaakt zou worden ivm als die spiraal er nog zou zitten dat de embryo dan gevaar zou lopen.

De volgende dag was ik in het ziekenhuis voor mijn echo, voor er een echo werd gemaakt werd er van alles aan me gevraagd over of ik heb gedronken en/of medicatie heb gebruikt. Toen gingen er bij mij de alarmbellen rinkelen want ik heb zeker een hele batterij aan medicijnen/pijnstillers/gezopen wat voor de embryo schadelijk kan zijn. Er werd bij de echo gechecked of de spiraal nog op zijn plek zou zitten, maar die was VERDWENEN. Ik heb geen idee hoe dit heeft kunnen gebeuren, ik heb hem nooit eruit voelen vallen (dat merk je toch wel?!) Die gynacoloog zei heel droog 'dit heb ik nog nooit gezien' wat heb ik daar nou aan!? Op de echo was niks te zien qua complicaties want het embryotje was pas 5.5 week groot en de gynacoloog zei dat het nog wel even zou duren voordat er complicaties(als die er zouden zijn) te zien zouden zijn. Ik kreeg een afdruk van de echo mee waar ik wel blij mee was.

Nu begon het hele dilemma, heeft het embryootje wel of geen complicaties en hoe ga ik het aanpakken als het er eenmaal is. Van mezelf heb ik een lichte vorm van autisme en ADHD maar daar valt als mens nog mee te leven. Kan ik het wel aan als mijn kindje straks iets aan het hartje heeft? Kan ik het wel aan als het straks geen normaal leventje heeft? Ik wilde er geen haast achter zetten en hier rustig over na denken, ik zei altijd dit beslissen we niet vandaag maar ook niet morgen. Intussen ben ik op vakantie geweest (die stond nog gepland) hoe mooi weer het daar ook was, hoe mooi het daar ook was ik kreeg geen rust. In die vakantie voelde ik het embryootje voor het eerst in mn buik zitten ( 9 weken zwanger). Het was magisch maar ook moeilijk tegelijk.

13 Juni: Terug thuis vond ik van mezelf dat ik een beslissing moest maken en had een afspraak gemaakt in een abortuskliniek. Eerder dan 10 dagen later hadden ze geen tijd voor een afspraak, dat gaf me nog net dat extra beetje tijd om te beslissen wat ik wilde. In die 10 dagen ben ik veel bij mijn vriend geweest, hebben veel gepraat over wat het beste is/of dit de goede beslissing is ook voor het kindje. Ik was intussen 10 weken zwanger en voelde al echt het beruchte 'bolletje' in de onderbuik en was er al zo gehecht aan geraakt dat bij elke gedachte van abortus me emotioneel maakte. Maar wie hou je eigenlijk voor de gek, je kindje die later misschien iets aan het hartje heeft en niet kan leven zoals andere leeftijdsgenootjes dat doen. Of jezelf omdat je dit voor jezelf en je kindje had kunnen voorkomen. Het klinkt allemaal heel hard maar ik wil later alles voor mijn kindje overhebben.

De dag is aangebroken, het is 23 juni, de dag dat Nederland tegen Chili speelt maar ook mijn afspraak in de abortuskliniek. Mijn vriend was meegegaan naar de kliniek (hij wilde me echt niet alleen laten gaan). Na de gesprekken met de zuster was het heel duidelijk dat de inmiddels foetus kans heeft op een hartafwijking, maar het nog te vroeg is om het vast te stellen. Ik was 11 weken ver en vanaf de 20 weken is duidelijk te zien of het complicaties heeft. Voor mij was het duidelijk. Ik wilde mijn kindje niet deze toekomst geven hoeveel pijn het ook doet. Eenmaal in de omkleedruimte had ik nog even de laatste momenten met zijn tweetjes.

Ik heb het gezegd dat het me ontzettend spijt en dat ik het ook niet zo gewild heb. Dat waren zowaar de laatste momenten daarna was het gedaan. Dit was niet hoe ik de zwangerschap had willen zien, we hadden het aangekunt als we wisten dat je 100% gezond zou zijn. We zijn echt niet te jong om kinderen te krijgen, we zijn 22 en 28 en hadden de middelen wel om voor je te zorgen. Maar gezondheid is helaas niet te koop en al was dat wel zo dan had ik daar alles voor over. Lieve, lieve foetus, ik heb altijd van je gehouden dat is 1 ding waar ik me altijd aan kan vasthouden.

Linda.

Lees meer verhalen