Het verhaal van Inge

Inge (45) woont met haar man en twee dochters op de derde verdieping van een oud herenhuis. Ze is altijd outgoing en extravert geweest en heeft verschillende partners gehad. Ze worstelt om financieel rond te komen en een balans in het leven te vinden tussen het moederschap, werk, tijd voor vriendschappen en haar relatie.

Inge wordt op haar 19e ongepland zwanger. Ze heeft op dat moment eigenlijk twee vriendjes en weet niet precies van wie ze zwanger is. Om een zwangerschap te voorkomen, gebruikt ze alleen condooms. Deze gebruikt ze inconsequent, ze zegt: “Maar niet altijd, of het ging mis ofzo, het was niet zo waterdicht”. Ze schrikt erg van het feit dat ze zwanger is, ze heeft het
niet verwacht. Maar ze weet meteen dat ze het niet wil. Ze vindt zichzelf te jong en vindt dat ze zich niet in een situatie bevindt om een kind op te voeden. Ze onderneemt direct stappen om een abortus te realiseren. Ze deelt haar besluit met één van de twee vriendjes en hij staat achter haar beslissing. De andere jongen vertelt ze pas na de abortus dat ze zwanger
is geweest.

Achteraf gezien, is ze blij dat ze niet op haar 19e al moeder is geworden. Ze vindt het een heftige beslissing en de abortus zelf maakt veel indruk op haar. Ze is niet onder narcose: “En dan hoor je pfuhhhh pfuhhhh, dat ze het wegzuigen denk ik, je maakt het helemaal mee”. Verder heeft de abortus niet zo veel met haar gedaan, omdat: “Ik voelde me niet zo verbonden
met een kind of het idee van een kind, ik leefde zo in een andere fase.”

Na de abortus volgt een periode waarin ze even de pil gebruikt, maar dat bevalt niet. Ze houdt er niet van om iets in haar lichaam te stoppen. Ze gebruikt meestal condooms en verder geen anticonceptiemiddelen. Ze zegt: “Ja wel regelmatig condooms maar af en toe ook niet. Toch voor het zingen de kerk uitgaan en dat soort dingen, toch heel onverstandig”. Even probeert ze de NuvaRing, waarmee ze na twee maanden stopt, ze wordt er misselijk van en heeft het idee dat “het niet metmijn lichaam klopte”. Dan krijgt ze een langdurige relatie waarin ze altijd condooms gebruiken. Met haar huidige partner wil ze kinderen en samen krijgen ze twee dochters, op 37- en 40-jarige leeftijd.

Na de geboorte van haar tweede dochter gaat ze haar vruchtbare periodes bijhouden en op die momenten heeft ze geen seks. Ze schrikt erg als haar berekening niet blijkt te kloppen en ze op haar 41e opnieuw zwanger is. Ze heeft samen met haar partner het gevoel dat ze een derde kind niet gaan redden. Ze hebben nooit drie kinderen gewild. Ze vinden het met twee kinderen al moeilijk genoeg om alles rond te krijgen, organisatorisch, financieel, mentaal en relationeel. Ze besluiten om de zwangerschap niet door te zetten. In de abortuskliniek wordt ze overvallen door de vraag of ze tijdens de abortus een spiraal wil laten zetten. Ze hebben het financieel erg krap, dat is mede een reden voor de abortus, en de spiraal kost meer geld in de abortuskliniek dan bij de huisarts. Ze raakt ervan in de war, ze kan er niet rustig over nadenken omdat de abortus in gang gezet wordt. Ze zegt dat ze het niet wil, maar na de toediening van de medicatie, zegt ze “ah doe het anders toch maar wel”. Ze is blij dat haar partner op dat moment benadrukt dat ze het niet wil. Ze vindt het moment waarop deze vraag gesteld wordt niet goed en wordt er nog steeds emotioneel van als ze eraan denkt. Na de abortus laat ze een koperspiraal plaatsen bij haar huisarts.

Ze krijgt van de tweede abortus niks mee door de narcose, ze zegt: “Het is heel gek eigenlijk, alsof je voor controle naar de tandarts gaat. Ik weet wel dat ik tegen mijn vriend zei, Jezus, als je het op deze manier meemaakt als je jong bent dan ga je misschien wel licht over abortus denken, je gaat liggen, je bent weg en je wordt teruggereden en je krijgt er niets van mee.”

Inge ervaart de begeleiding na haar abortus als onvoldoende. Ze zegt: “Eigenlijk zou je gewoon een serie van gesprekken moeten hebben met een therapeut voor en na je abortus, omdat het zo heftig is.” Ze zegt dat ze na die tweede abortus haar gevoelens een tijd heeft weggestopt en dat die toen heel heftig terugkwamen: “Het overkwam me daarna echt, en ik
kan me voorstellen dat mensen daar depressief van kunnen worden of in paniek raken, want ik voelde echt die paniek”. Ze voelt pijn en twijfels en kan deze gevoelens geen plek geven. Ze vindt het moeilijk om gezinnen met drie kinderen te zien, op die momenten denkt ze “Had ik het maar wel gedaan, misschien kan het nu niet meer door mijn leeftijd”. Ze benadrukt
de zwaarte die ze heeft ervaren om een keuze te maken: “De traumatische ervaring dat je een heftige beslissing neemt en de verwerking ervan”. 

Lees meer verhalen